มชอบ ข้าเพียงแต่เป็นห่วงว่านางจะคิดไม่ตกเท่านั้น”
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “นางจะค่อยๆ คิดตกเอง” นางมองซินหรูและหลีเช่อ “พรุ่งนี้พวกเจ้าไม่ต้องไปสำนักศึกษาแล้ว”
ซินหรูรับคำด้วยท่าทางเงื่องหงอย “อ้อ”
หลินชิงเวยจึงพูดว่า “ในเมืองเกิดคดีวางเพลิง ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นโจรเด็ดบุปผาคนหนึ่ง พวกเจ้าอยู่ในจวนสกุลไป๋จะปลอดภัยกว่า รอให้เรื่องนี้คลี่คลายแล้วพวกเราค่อยเดินทางออกไปจากที่นี่”
หลีเช่อ “เจ้าคงไม่ได้เป็นห่วงว่าโจรเด็ดบุปผาจะคิดถึงพวกเราสองคนหรอกนะ? เจ้าดูเจ้าอ่อนเยาว์ราวกับบุปผาบานสะพรั่ง ทั้งยังกลับบ้านดึกดื่นเช่นนี้ เจ้าควรจะตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าจึงจะถูกกระมัง”
หลินชิงเวย “เวลานี้โจรเด็ดบุปผายังไม่คิดถึงข้าเป็นการชั่วคราว”
ซินหรูรวบรวมความกล้าแล้วพูดว่า “แม้อาจารย์เจียงจะทำให้คุณหนูไป๋ทุกข์ใจ แต่เขาเป็นอาจารย์ที่ดีมากๆ คนหนึ่งจริงๆ เจ้าค่ะ ข้าอยู่ในสำนักศึกษาเรียนรู้สิ่งต่างๆ ได้ไม่น้อยทีเดียว” นางกะพริบตาปริบๆ มองหลินชิงเวย “พี่สาว ข้าเองยังไม่โตนัก หน้าตาก็ไม่ได้งดงามอันใด ให้ข้าไปเรียนหนังสือกับอาจารย์เจียงอีกหลายวันหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”
หลีเช่อช่วยพูดอีกแรงหนึ่ง “ก็ใช่ ซินหรูใฝ่เรียน ต้องอยู่ที่นี่ท
