ั้งวันน่าเบื่อหน่าย สำหรับข้ายิ่งไม่ต้องเป็นห่วง ข้ามิใช่คนที่ใครจะเด็ดก็เด็ดได้นะ”
หลินชิงเวยกินของว่างจานหนึ่งแล้วพูดว่า “เช่นนั้นก็ได้ แต่หลีเช่อ เจ้าต้องรับผิดชอบดูแลซินหรู หากเกิดข้อผิดพลาดอันใดขึ้น” นางช้อนตาขึ้นมองหลีเช่อ “เจ้ารู้ว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร” ที่จริงแล้ว หากเวลาถัดมานางต้องติดตามนายอำเภอ ย่อมมีความเป็นไปได้ว่านางคงไม่อาจดูแลซินหรู มีหลีเช่ออยู่ เข้าเรียนเลิกเรียนเป็นเพื่อนซินหรู นางก็วางใจ
ยามบ่ายของวันรุ่งขึ้นยังไม่รอให้หลินชิงเวยออกจากเรือน ใต้เท้านายอำเภอถึงกลับมาเยือนด้วยตนเอง ประโยคแรกนั้นพูดขึ้นอย่างเคียดแค้น “เมื่อคืนแม่นางกล่าวถูกต้องแล้ว คิดว่าในเมืองมีโจรเด็ดบุปผาคนหนึ่งแล้ว”
