ช้ในห้องเปิดประตูห้องให้นางเข้ามา
ห้องพักนี้เป็นห้องที่จัดขึ้นให้คุณหนูจางเป็นการชั่วคราว คุณหนูจางนอนอยู่บนเตียง ดวงตาทั้งคู่มองขึ้นไปบนมุ้งที่อยู่ด้านบนอย่างเลื่อนลอย เมื่อคุณหนูจางได้ยินเสียงเปิดประตูร่างของนางก็สั่นเทิ้มทันที
จางฮูหยินตบลงบนตัวของนางเบาๆ พร้อมกับพูดปลอบโยนว่า “อิ๋งเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรแล้ว” นางลุกขึ้นคารวะหลินชิงเวย “ท่านนี้คือแม่นางหลิน”
เพียงแต่แม่นางหลินนางนี้กลับอ่อนเยาว์เช่นนี้ นางมาตามคำสั่งของใต้เท้านายอำเภอ ทำให้คนรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อถืออย่างเลี่ยงได้ยาก
หลินชิงเวยไม่ใส่ใจเช่นกัน “คารวะจางฮูหยิน” สายตาของนางตกลงบนร่างของคุณหนูจางที่อยู่บนเตียง “คุณหนูเป็นอย่างไรบ้าง?”
จางฮูหยินได้ยินเช่นนั้นอดที่จะรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไม่ได้ กระบอกตาทั้งคู่ของนางแดงก่ำ นางใช้ผ้าเช็ดหน้าในมือซับน้ำตาบริเวณหางตาเบาๆ “ไหนเลยคาดคิดว่าเมื่อคืนกลางดึกเรือนหอมหวนจะเกิดไฟไหม้ขึ้นได้ อิ๋งเอ๋อร์กำลังพักผ่อนอยู่ในเรือนหอมหวน สามารถช่วยนางออกมาจากกองเพลิงได้นับว่าเป็นความโชคดีที่สุดบนความโชคร้ายที่สุดแล้ว ข้าไม่ร้องขออย่างอื่น ขอเพียงอิ๋งเอ๋อร์มีชีวิตที่ดีต่อไปก็พอ”
หลินชิงเวยนั่งลง
