ริมเตียงคุณหนูจาง “ดูท่าแล้วคุณหนูได้รับความตกใจจริงๆ” นางพูดแล้วก็ยื่นมือออกไปคิดจะจับชีพจรของคุณหนูจาง
คิดไม่ถึงว่าคุณหนูจางจะมีปฏิกิริยาตอบโต้รวดเร็วเช่นนี้ เดิมทีนางนอนอยู่บนเตียงดีๆ ใบหน้าขาวเผือดดวงตาเลื่อนลอย ขณะที่มือของหลินชิงเวยกำลังจะสัมผัสถูกนาง ไม่รู้ว่านางเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ไหนถึงกับปัดมือของหลินชิงเวยออกไป คนทั้งคนลุกขึ้นมานั่งแล้วซุกกายเข้าไปในผ้าห่มทั้งตัวสั่นเทิ้ม ขาทั้งคู่ออกแรงเตะถีบไม่หยุด ปากก็ร้องว่า “ออกไปนะ! เจ้าออกไป! อย่าแตะต้องข้า!”
จางฮูหยินเห็นแล้วรีบเข้ามาพูดปลอบโยนนางทั้งน้ำตา “อิ๋งเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว ไม่กลัวนะ ที่นี่ไม่มีคนร้าย ไม่มีอะไรแล้ว ไม่เป็นไร…”
หลินชิงเวยฟังแล้วหัวใจพลันสะดุดวูบ มือของนางว่องไวรวดเร็วกว่าจางฮูหยินก้าวหนึ่ง นางพลิกนิ้วมือ เข็มเงินสองเล่มมารออยู่บนปลายนิ้ว ทางหนึ่งยื่นมือไปลากร่างของคุณหนูจางเข้ามาแล้วฝังเข็มลงบนจุดชีพจรของฝ่ามือแล้วหมุนเบาๆ คุณหนูจางเดิมทีดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรง ทว่าเพราะการกระทำของหลินชิงเวยนางจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลงแล้วนอนพังพาบลงกับเตียง เหลือเพียงหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงรัวเร็ว แสดงให้เห็นว่าขณะนี้นางกำลังตื่นกลัว
จางฮูหย
