ินเห็นแล้วไม่กล้าเข้าขัดขวาง นางเห็นหลินชิงเวยมีสีหน้าสงบนิ่ง เส้นผมปอยหนึ่งตกลงมาด้านหน้า นางใช้เข็มเงินควบคุมคุณหนูจาง จางฮูหยินจึงถามขึ้นว่า “เจ้าทำอะไรอิ๋งเอ๋อร์…”
หลินชิงเวย “ฮูหยินไม่ต้องกังวล ข้าเพียงแต่ฝังเข็มให้นางสงบลงเท่านั้น ไม่ส่งผลร้ายอันใดต่อร่างกายของนาง”
“เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดี” จางฮูหยินพรูลมหายใจโล่งอก ขณะเดียวกันไม่อาจไม่มองหลินชิงเวยใหม่อีกครั้ง
เห็นเพียงหลินชิงเวยเก็บเข็มเงินขึ้นมา ปลายนิ้วแตะลงบนข้อมือของคุณหนูจางเพื่อฟังชีพจรของนางแล้วพูดกับจางฮูหยินว่า “มีกระดาษกับพู่กันหรือไม่ ข้าจะเขียนเทียบยา แล้วให้คนไปจัดยาตามที่ข้าเขียน ต้มให้นางดื่มยาสงบใจถ้วยหนึ่ง”
จางฮูหยินจึงรีบให้ข้ารับใช้ไปหยิบพู่กันและกระดาษมา ขณะที่หลินชิงเวยกำลังจะจดปลายพู่กันเพื่อเขียนเทียบยานั้น แววตาของนางพลันไหววูบ เมื่ออยู่ในวังหลวง น้อยคนนักที่จะอ่านตัวอักษรของนางออกได้ เวลานี้อยู่ข้างนอกก็เป็นเช่นนั้นกระมัง นางจึงเก็บงำนิสัยเขียนเทียบยาด้วยตัวอักษรหวัดตามอำเภอใจเป็นตัวอักษรแบบตัวบรรจงเล็ก [1] ที่อ่านและเข้าใจง่ายแทน
สาวใช้นำเทียบยาไปจัดยาและต้มยาทันที
หลินชิงเวย “ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อจะถาม
