หลินชิงเวย “เจ้าเรียนหนังสือให้ดีก็พอแล้ว เรื่องเหล่านั้น เจ้าไม่ต้องกังวล”
หลีเช่อและไป๋หยี่เนี่ยนวิ่งจนหายใจหายคอแทบไม่ทัน ไป๋หยี่เนี่ยนทิ้งมีดทำกับข้าวลงบนโต๊ะหิน เท้าสะเอวหอบหายใจแฮกๆ หลีเช่อเองก็ไม่ได้มีสภาพดีกว่ากันสักเท่าใดนัก เขายืนห่างจากนางราวๆ สองจั้ง เพื่อจะได้ทำการป้องกันรับมือได้ตลอดเวลา
หลีเช่อยังคงพูดจาแส่หาเรื่อง “เจ้าไล่ตามข้าเช่นนี้หมายความอย่างไรกัน เมื่ออยู่ต่อหน้าอาจารย์เจียงมิใช่เงื่องหงอยหรอกหรือ”
ไป๋หยี่เนี่ยนตาแดง กัดฟันพูดว่า “เจ้าพูดอะไรนะ”
“ในเมื่อเจ้าชมชอบเขาถึงเพียงนั้น เมื่อเห็นพวกเราอยู่ด้วยกัน เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าลากตัวเขาออกไปแต่กลับร้องไห้วิ่งกลับมา?” หลีเช่อกล่าว “นั่นเป็นเพราะเจ้าขี้ขลาด! เดิมทีหน้าตาเจ้าก็เท่านั้นเอง ทั้งยังขี้ขลาดเช่นนี้ ไม่แปลกอันใดที่อาจารย์เจียงจะไม่ชอบเจ้า หากเขาชอบเจ้าก็คงไม่ใกล้ชิดข้าต่อหน้าเจ้า ไม่รู้ว่าสมองของเจ้านั้นคิดอย่างไรกันแน่ นานถึงเพียงนี้แล้วยังไม่ยอมถอดใจ!”
ราวกับไป๋หยี่เนี่ยนถูกกระตุ้นด้วยคำพูดเยาะเย้ยถากถางอย่างรุนแรง นางตะโกนใส่หลีเช่อ “ข้าไม่สนว่าเขาจะชอบข้าหรือไม่ ข้าชอบเขาแล้วเป็นอย่างไรเล่า? ชอบคนผู้หนึ่งผิดด้วยหรื
