อ! เป็นเพราะข้าชมชอบเขา ดังนั้นจึงต้องถูกเจ้าเยาะเย้ยถากถางและดูหมิ่นดูแคลนใช่หรือไม่!”
หลินชิงเวยขมวดคิ้ว สายตานิ่งลึกนั้นจับจ้องท่าทางจวนเจียนจะคลุ้มคลั่งของไป๋หยี่เนี่ยน
น้ำตาจากความชอกช้ำใจไหลลงจากกระบอกตาของนาง หลีเช่อตะลึงงันเช่นกัน คำพูดทำร้ายจิตใจเหล่านั้น เดิมทีต้องการกระตุ้นให้นางปล่อยมือและถอดใจ แต่ไฉนเขากลับพูดไม่ออก
ไป๋หยี่เนี่ยนยกชายแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าแรงๆ พูดเสียงเครือ “หรือข้าชมชอบเขา ก็ต้องให้เขาชมชอบข้าเช่นกัน? เจ้าบอกข้ามาว่านี่เป็นการชอบผู้อื่นแบบไหนกันแน่? เขาเป็นคนดีมาก เขามีคุณธรรมและมีเมตตา ชอบเด็กๆ เขาดีกับทุกคน…”
หลินชิงเวยพูดอย่างไม่เห็นสำคัญ “เขาไม่ดีต่อเจ้าเพียงคนเดียว หากเขาดีต่อเจ้า คงไม่นั่งมองดูเจ้าเป็นทุกข์ ความดีของเขาทั้งหมดที่เจ้าพูดถึง ต่อให้วันใดวันหนึ่งเจ้าไม่ชอบเขาแล้วก็ยังคงอยู่ การชอบใครสักคนไม่ใช่เรื่องผิดอะไร แต่ทั้งๆ ที่รู้ว่าผลสรุปเป็นอย่างไร เจ้าจะยึดติดไปเพื่ออะไร ไม่คิดว่าเป็นเรื่องน่าขันเลยหรือ? ในเมื่อเจ้าไม่ปรารถนาที่จะฝืนใจเขา เหตุใดยังต้องฝืนใจตนเอง มิใช่ว่าหากไม่มีเขาแล้วก็จะไม่มีความเป็นไปได้อย่างอื่นเลย ทั้งๆ ที่เจ้ายังมีโอกาสท
