ี่จะได้พบกับความสุขในชีวิต เหตุใดยังต้องมาเสียเวลาเปล่าๆ ปลี้ๆ ไปกับคนผู้หนึ่งด้วย?”
ไป๋หยี่เนี่ยนมองหลินชิงเวย “เจ้าไม่เข้าใจหรอก...นับตั้งแต่วันที่เขาก้าวเข้ามาในเมืองคุน ข้าก็ชมชอบเขาแล้ว เขาไม่ชอบข้า ปฏิเสธข้าก็ไม่เป็นไร อย่างไรพวกเจ้าต่างไม่เชื่อว่าข้าไม่ต้องการอะไรตอบแทน…ข้าไม่ปรารถนาให้พวกเจ้าไปรบกวนเขาเพราะข้า ข้าขอเพียงได้อยู่เป็นเพื่อนเขา มีโอกาสมองเขาผ่านช่องประตูก็เพียงพอแล้ว”
นางบอกว่าหลินชิงเวยไม่เข้าใจ หลินชิงเวยมีหรือจะไม่เข้าใจ ตัวนางเองก็เคยทำเรื่องโง่งมเช่นนี้มาก่อนมิใช่หรือ
ความรักของไป๋หยี่เนี่ยนสะอาดบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ทว่าหลินชิงเวยไม่อาจไม่ทำให้นางฉุกคิด หลินชิงเวยแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เจ้าพูดว่าเจ้าไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน เช่นนั้นเจ้ายังให้ความช่วยเหลือขอทานเหล่านั้นอย่างเลอะเลือนเพื่ออะไร ที่เจ้าเปิดโรงทานหน้าสำนักศึกษาทุกสามวันห้าวันเพื่ออะไร? หรือมิใช่คาดหวังให้เขามองเห็นและค่อยๆ เข้าใกล้เขาทีละก้าวๆ มิใช่หรือ? หากเจ้าไม่ต้องการอะไรตอบแทน เจ้าอาศัยอะไรจึงทำเช่นนี้? อย่าได้กล่าวคำพูดเช่นนี้ออกจากปากพล่อยๆ อีก เพราะเจ้าเองยังไม่เชื่อเลย แล้วเหตุใดผู้อื่นต้องเชื่อด้วย? ขณะที่
