เจ้ากำลังลืมตัวลืมใจ ทำเรื่องเลอะเลือนอยู่นั้น รบกวนเจ้าหยุดคิดสักหน่อยว่าเป็นใครกันที่คอยแก้ไขปัญหาที่เจ้าได้ก่อทิ้งไว้ มิใช่ท่านปู่ของเจ้าหรือ หลังจากนี้อีกหลายปี เมื่อเขาได้แต่งสตรีในดวงใจมาเป็นภรรยาแล้ว เจ้ายังคิดจะใช้เวลาทั้งชีวิตของเจ้าไปอยู่เคียงข้างเขาหรือไม่? เจ้าไม่คิดว่าตนเองเป็นส่วนเกินบ้างหรือ?”
ดวงตารูปเมล็ดซิ่งของไป๋หยี่เนี่ยนเบิกกว้าง น้ำตาเอ่อคลอและไหลลงมา นางถูกหลินชิงเวยพูดจนหน้าขาว หลินชิงเวยหมุนกายเดินเข้าไปในเรือน “หากเจ้ายินดีทำลายชีวิตของเจ้าเอง ผู้ใดจะมีเวลาใส่ใจเจ้า เจ้าบอกว่าเขาดี เช่นนั้นเขาย่อมดี อย่างไรนอกจากตัวเจ้าเองที่หลอกตัวเองแล้ว ก็ไม่เกี่ยวข้องกับผู้อื่น”
ไป๋หยี่เนี่ยนกลับไปในสภาพร่างไร้วิญญาณในที่สุด เหลือเพียงหลีเช่อและซินหรูที่ได้แต่มองหน้ากันอยู่ในลานเรือน
ซินหรูหมุนกายกลับห้องเช่นกัน “พักผ่อนเร็วหน่อย พรุ่งนี้เช้าข้ายังต้องไปสำนักศึกษา”
หลีเช่อเงยหน้าขึ้นมองแสงไฟสลัวในห้องของหลินชิงเวย ในใจพลันคิดว่าเขารู้ดีว่าหลินชิงเวยมิได้ไร้เดียงสาหรือไม่รู้ความอย่างที่เห็น นางเป็นคนจิตใจละเอียดอ่อน ไม่ว่าผู้ใดก็มิอาจคาดเดาหรืออ่านใจนางออกได้ การที่นางสามารถ
