ักแสดงอยู่แล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าเจียงมู่ จึงแนะนำตัวเองว่าเป็นสตรีคนเดียวที่เพิ่งมาถึงเมืองคุนไม่นานนัก เจียงมู่หมกมุ่นอยู่กับการสอนหนังสือทั้งวัน น้อยยิ่งนักที่เขาจะรับฟังเรื่องราวข้างนอก ด้วยเหตุนี้จึงไม่ชัดเจนในความเป็นมาของหลีเช่อและไม่ได้ไปสืบหาความจริง ได้ยินหลีเช่อบอกว่าพาซินหรูมาร่ำเรียนหนังสือ อาจารย์เจียงจึงมองประเมินซินหรูครู่หนึ่ง
ซินหรูเบิกดวงตาไร้เดียงสาออกกว้าง พูดอย่างจริงใจ “อาจารย์โปรดรับข้าไว้ด้วยเถิด ข้าจะตั้งใจเรียนให้ดี”
เจียงมู่ยิ้มบางๆ บนใบหน้านั้นราวกับเป็นภาพภูเขาและสายน้ำที่วาดด้วยน้ำหมึกถูกส่องด้วยแสงเงินแสงทองจากดวงตะวัน “เป็นเด็กเฉลียวฉลาดคนหนึ่ง”
ดังนั้นในห้องเรียนจึงมีที่นั่งของซินหรูเพิ่มขึ้นมาอีกที่หนึ่ง หลังจากหลีเช่อจ่ายค่าเล่าเรียนแล้วก็ทิ้งซินหรูไว้ในห้องเรียน และได้บอกว่าจะมารับซินหรูในยามบ่าย
แน่นอนว่าก่อนจากไปเขายังไม่ลืมที่จะกำชับซินหรู “เจ้ามาถึงที่นี่แล้วต้องตั้งใจเรียนรู้ อย่าได้ผิดต่อความปรารถนาดีของพี่สาว”
ซินหรูโบกมือให้เขา ประมาณว่า—รีบไสหัวไปเถอะ
หลีเช่อลากนางมาพูดเสียงเบา “ข้าเห็นว่าเจ้าอยู่ในวัยเริ่มมีความรักเช่นกัน แม้อาจารย์ท่านนี้จะหน้าตา
