ไม่เลวทีเดียว แต่เจ้าต้องตั้งใจเรียน อย่าได้คิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เข้าใจหรือไม่!”
ซินหรู “ท่านหน้าตาหล่อเหลากว่าเขา ข้าก็ไม่เห็นจะคิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ กับท่านนี่นา”
“…” หลีเช่อเห็นเจียงมู่มองมา เขาจึงยืดกายเหยียดตรงพูดกับเจียงมู่ว่า “เช่นนี้ต้องรบกวนอาจารย์สั่งสอนแล้ว” เขาโบกผ้าเช็ดหน้าให้ซินหรูแล้วหมุนกายกลับไปอย่างแช่มช้อย “พี่สาวไปก่อน ตอนบ่ายค่อยมารับเจ้า!”
วันนี้อากาศสดใส หลังจากท้องฟ้าเปิดแล้วภายในห้องเรียนเต็มไปด้วยแสงเงินแสงทองอันอบอุ่นชั้นหนึ่ง แม้ไป๋หยี่เนี่ยนจะโยนลูกบอลผ้าแพรและเวลานี้ถือได้ว่านางมีคู่ครองแล้ว แต่เรื่องนี้มิอาจขัดขวางนางในการทำทานในเมืองนี้
สถานที่แจกข้าวต้มยังคงเป็นหน้าประตูสำนักศึกษา เพียงแต่นางจะพิจารณาคัดเลือกผู้ที่ได้รับข้าวต้ม อาจเป็นเพราะคำพูดของหลินชิงเวยในครั้งที่แล้วทำให้นางคิดได้ ไม่ช่วยเหลือเหล่าขอทานที่เสแสร้งแกล้งทำว่ายากจน สำหรับเด็กเล็กที่ครอบครัวยากจนสามารถนำถ้วยมารับข้าวต้มกลับไปดื่มได้
นางยังได้เตรียมข้าวต้มให้เด็กๆ ในสำนักศึกษาคนละถ้วย ในนั้นย่อมต้องมีส่วนของอาจารย์เจียงมู่ด้วย
ทว่าเมื่อไป๋หยี่เนี่ยนกำลังคิดจะนำข้าวต้มเข้าไป เมื่อหันกลับไปก็เห็นหลีเช่
