อเดินออกมาจากด้านในด้วยท่วงท่ายั่วยวน ส่งผลให้รู้สึกไม่สบอารมณ์
ไป๋หยี่เนี่ยนคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าที่หลีเช่อบอกว่าเกี้ยวบุรุษนั้นจะถึงขั้นมาเกี้ยวอาจารย์ในสำนักศึกษา
หลีเช่อเห็นไป๋หยี่เนี่ยนเช่นกัน เขากะพริบตาปริบๆ พูดกลั้วหัวเราะ “คุณหนูไป๋ ช่างบังเอิญเหลือเกิน ท่านมาทำตัวเป็นคนดีเช้าปานนี้”
ไป๋หยี่เนี่ยนถลึงตาใส่เขาอย่างโกรธแค้น “เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่?”
“ส่งซินหรูบ้านข้ามาเรียนหนังสือน่ะสิ”
“เพื่อส่งนางมาเรียนหนังสือที่นี่ เจ้าจึงได้แต่งกายเช่นนี้หรือ?”
หลีเช่อก้มหน้าลงมองตนเอง กระโปรงสีแดงทั้งชุดนี้เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนจริงๆ เขาพูดด้วยสีหน้าไม่รู้เรื่องอันใดสุดๆ “ใช่แล้ว มีปัญหาอะไรหรือ?” พูดแล้วก็ยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะฮิๆ “อาจารย์ที่อยู่ข้างในหน้าตาไม่เลวจริงๆ”
คำพูดประโยคนี้ทิ่มแทงใจไป๋หยี่เนี่ยนแน่นอนแล้ว นิสัยใจร้อนของนางกำเริบทันที ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำพร้อมกับยกมือขึ้นพุ่งเข้าหาหลีเช่อ “คนเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!”
วันนั้น ไป๋หยี่เนี่ยนวิ่งไล่หลีเช่อข้ามถนนไปแปดสาย
การเกี้ยวบุรุษมีอันตรายยิ่งนัก
เมื่อถึงเวลายามบ่ายเลิกเรียน เหล่าผู้ปกครองล้วนมารับลูกหลานของตนกลับเรือน แต่หลีเช่อกลับไม่มาเสียที ซินหรู
