ียสละทุ่มเทอย่างไร คนที่นางคิดถึงตลอดเวลานั้นล้วนไม่เคยหันมามองนางแม้สักครั้ง
นางถึงกับมีความกล้าหาญเช่นนี้และยืนหยัดมาจนถึงเดี๋ยวนี้
หลินชิงเวยคิดว่าไป๋หยี่เนี่ยนโง่งม
แต่เมื่อพูดถึงที่สุดแล้ว ผู้ใดบ้างเล่าไม่เคยโง่งมมาก่อน
รอให้ไป๋หยี่เนี่ยนค่อยๆ เติบโตขึ้น สุดท้ายนางจะพบว่าตนเองได้ทำเรื่องโง่เขลามากมายเพียงใด เวลานี้นางไม่ลืมหูลืมตาเป็นเพราะนางยังสาว
คนบางคนไม่มีทางคิดถึงเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรก็ยากที่จะเข้าถึงจิตใจของเขาได้ หรือเขาอาจจะหันมามองสักครั้งอย่างไม่ตั้งใจ เจ้าคิดว่าเขาใส่ใจเจ้า นั่นเป็นเพียงความคิดเพ้อเจ้อเท่านั้น
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นพูดกับท่านผู้เฒ่าไป๋ “ท่านผู้เฒ่าไป๋พูดถึงเรื่องราวในอดีต คิดว่าคงต้องการให้หลีเช่อช่วยเหลือ”
ท่านผู้เฒ่าไป๋พยักหน้า สายตาแน่วแน่นั้นตกลงบนร่างของหลีเช่อ หลีเช่อรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง เขาได้ยินท่านผู้เฒ่าไป๋พูดว่า “คุณชายหลีรับลูกบอลผ้าแพร จึงต้องแต่งงานกับเนี่ยนเอ๋อร์ หากคุณชายหลีคิดจะกลับคำ ไม่ต้องไปศาลาว่าการก็ได้ ขอเพียงคุณชายหลีช่วยข้าสักเรื่องหนึ่ง”
หลีเช่อ “ต้องการให้ข้าแยกไป๋หยี่เนี่ยนและซิ่วไฉคนนั้นออกจากกัน? กระทั่งท่านเองก็ยังพูดว่าไป๋
