ำเช่นนั้น”
หลินชิงเวยมองเขาปราดหนึ่ง “คนมีเกียรติและศักดิ์ศรี ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน เป็นคนที่หาได้ยากยิ่ง” …ถามหน่อยว่าเจ้าใช่หรือไม่?
ท่านผู้เฒ่าไป๋พยักหน้าหงึกหงัก “แต่เนี่ยนเอ๋อร์ไม่ยอมตัดใจ รู้ว่าเขาดีต่อเด็กๆ ในสำนักศึกษา เป็นคนมีคุณธรรมและมีจิตใจเมตตา จึงอยากเป็นเช่นเขา เพื่อให้เขาเห็นความดีของนาง ด้วยคิดว่าคงมีสักวันที่เขาจะเปิดใจ เมื่อแรกนั้นนางเห็นเขาให้เงินขอทานข้างทาง นางจึงเริ่มเปิดโรงทานแจกข้าวต้มหน้าสำนักศึกษาเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่ยากจน เขาเห็นแต่ไม่ยอมพบหน้า ต่อมาเนี่ยนเอ๋อร์จึงช่วยขอทานในเมืองอย่างหนักข้อ และทำทานด้วยความคิดเช่นนี้จนกลายมาเป็นเช่นทุกวันนี้ สำหรับเนี่ยนเอ๋อร์แล้วมิใช่เรื่องดี นางยึดติดเกินไป”
หลินชิงเวยเงียบขรึม หลีเช่อเองก็ไม่พูดจา
นางนึกถึงเงาร่างของคนผู้นั้นในสำนักศึกษา และคิดถึงไป๋หยี่เนี่ยนที่พูดทั้งตาแดงก่ำว่า “ถึงตายก็ไม่ยอมแต่ง”
นี่เป็นเพราะไป๋หยี่เนี่ยนอายุน้อยเกินไป ด้วยนางอายุยังน้อย ดังนั้นนางจึงไม่รู้สึกวิตกกังวลใดๆ กับความไร้อนาคต นางยึดติดกับคนที่นางตัดสินใจยอมรับ ต่อให้กลายเป็นความคิดเพียงข้างเดียว นางก็ไม่เสียใจหรือผิดหวัง แต่ไม่ว่านางจะเส
