ี
หลีเช่อเองเห็นแล้วเช่นกัน เขารู้ว่าที่คือพิราบสื่อสาร ทว่ากลับไม่เห็นหลินชิงเวยดึงจดหมายที่อยู่ในกระบอกจดหมายข้างขามันออกมา ด้วยในกระบอกจดหมายมีเพียงความว่างเปล่า ไม่มีอะไรทั้งสิ้น เป็นครั้งแรกที่หลินชิงเวยขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงอดถามไม่ได้ว่า “เป็นอะไร? พิราบของผู้ใดบินเข้ามาส่งเดชที่นี่ คงมิใช่หลงทางกระมัง?”
แม้ซินหรูจะรู้เรื่องระหว่างหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยน แต่ยังมีบางเรื่องที่นางเองไม่รู้ นางเห็นพิราบขาวเบื้องหน้าก็ไพล่นึกถึงพิราบกลุ่มนั้นที่ถูกเลี้ยงเอาไว้ในสวนไป่โซ่วทันที นั่นเป็นนกพิราบที่หลินชิงเวยเลี้ยงและฝึกเองกับมือ นอกจากนั้นแล้ว นางคิดไม่ออกว่าหลินชิงเวยจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับนกพิราบตัวไหน
ซินหรูถามอย่างไม่แน่ใจ “พี่สาว มาจากวังหลวงหรือไม่เจ้าคะ?” ที่จริงนางอยากถามว่านี่เป็นนกพิราบที่มาจากเซ่อเจิ้งอ๋องใช่หรือไม่มากกว่า?
หลินชิงเวยไม่พูดจา ไป๋เสวี่ยยังคงสนิทชิดเชื้อกับนางอย่างเห็นได้ชัด รอจนหลินชิงเวยยื่นมือไปลูบขนของมัน มันจึงใช้หัวของมันซุกเข้ากับฝ่ามือของนางเบาๆ
ตลอดทางนางลืมไป๋เสวี่ยสนิท และนานมากแล้วที่นางไม่ได้เลี้ยงมัน กลับคิดไม่ถึงว่าไป๋เสวี่ยยังคงบินตามมา
