างชุนสุขสบายดี เซียวเยี่ยนจึงวางใจลงไปกว่าครึ่ง
เวลาใกล้พลบค่ำ เสี่ยวฉีนำกลับมาพร้อมกับข่าวที่ไปสืบมา เขาพบร่องรอยของหลินชิงเวยจากรถม้าที่หลินชิงเวยว่าจ้าง ตามที่คนขับรถม้าให้รายละเอียด เขาเคยพาหลินชิงเวยและซินหรูเดินทางมุ่งหน้าลงใต้ เมื่อไปถึงเมืองแห่งหนึ่งชื่อเมืองคุน จึงได้ย้อนกลับมา
เซียวเยี่ยนเก็บสัมภาระในคืนนั้น พาเสี่ยวฉีออกเดินทางทันที
ท่ามกลางแสงไฟภายในจวนอ๋อง คฤหาสน์หลังใหญ่โต ทว่ากลับมีคนอยู่ไม่กี่คน
สุ่ยฉ่ายชิงยังคงอาศัยอยู่ในจวนอ๋องแห่งนี้ แม้เซียวเยี่ยนจะไม่ยินยอมพบนาง แต่นางยังตามติดการเคลื่อนไหวของเซียวเยี่ยนตลอดเวลา อย่างเช่นเซียวเยี่ยนกลับจวนเวลาใด จะออกไปอีกครั้งเมื่อใด
นางไม่เคยปล่อยโอกาสไปหาเขาเมื่อเซียวเยี่ยนกลับมา แม้ทุกครั้งจะไม่พบคน และถูกเสี่ยวฉีขวางไว้ด้านนอกก็ตาม
คืนนี้สุ่ยฉ่ายชิงได้ยินว่าเซียวเยี่ยนกลับมาแล้วและจะออกไปอีก นางจึงรีบรุดวิ่งออกมาจากเรือนหลังมาถึงเรือนหน้าทัน ขัดขวางเซียวเยี่ยนก่อนก้าวออกจากประตูใหญ่ของจวนอ๋อง
แสงไฟสลัวจากโคมไฟส่องสว่างใบหน้างดงามปานล่มเมืองของสุ่ยฉ่ายชิง นางมองบุรุษเบื้องหน้าที่ไม่ได้พบหน้ามาเนิ่นนาน สีหน้าท่าทางเย็นชาที่บุรุษผู้
