ุณ” สายตาของเขาตกลงบนร่างของสุ่ยฉ่ายชิง “ก็นับได้ว่าได้ตอบแทนบุญคุณความเมตตากรุณาทั้งหมดแล้ว อีกครึ่งหนึ่งของชีวิตต่อไปนี้ เปิ่นหวางขอเพียงไม่ผิดต่อหัวใจของตนเอง ในเมื่อเปิ่นหวางรักนาง เหตุใดจึงไม่ตามหานางเล่า?”
เสี่ยวฉีที่ยืนฟังเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ถึงกับตกตะลึงพรึงเพริด นี่นับเป็นครั้งแรกที่เซ่อเจิ้งอ๋องยอมรับอย่างเปิดเผยว่าเขารักคนผู้หนึ่ง
ไม่รู้ว่าหลินชิงเวยที่อยู่ไกลโพ้นจะได้ยินหรือไม่?
แววตาของสุ่ยฉ่ายชิงไหววูบ นางก้าวถอยหลังไปสองก้าวแล้วพูดทั้งดวงตาแดงก่ำ “ท่านรับปากบิดาของข้าแล้วว่าจะดูแลข้าไปตลอดชีวิต ข้าคิดว่าชีวิตนี้ของข้าจะได้อยู่ร่วมกับท่าน เป็นคู่สามีภรรยากันในที่สุด ให้ความเคารพนับถือต่อกันและกัน แต่เหตุใด…”
“ใช่ หากไม่มีนาง” เซียวเยี่ยนพูด “มีความเป็นไปได้ว่าเปิ่นหวางจะแต่งเจ้าเป็นภรรยาในที่สุด ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขไปตลอดกาล เจ้ามีชีวิตอยู่ในชีวิตของเปิ่นหวาง แต่ไม่เคยมีชีวิตอยู่ในหัวใจของเปิ่นหวาง เช่นนี้แล้วไม่กระไร หากเจ้าจะเกลียดชังนางเพิ่มอีกสักหน่อย เพราะหากมีโอกาสเลือกได้อีกครั้ง ให้เปิ่นหวางเลือกต่อหน้าการตายจากกัน คนที่เปิ่นหวางเลือกจะไม่ใช่เจ้าเด็ดขาด”
สุ่ยฉ่ายชิงหัวเร
