ยังต้องไปตามหานาง?”
คนทั้งหมดล้วนปรารถนาให้เป็นเช่นนี้ แม้กระทั่งตัวเขาเอง เมื่อก่อนก็เคยปรารถนาให้เป็นเช่นนี้
แต่เมื่อเขาคิดว่านางจากไปแล้วจริงๆ เขาจึงพบว่าเขาทำไม่ได้
อาจเป็นเพราะนี่ก็คือความลุ่มหลง อาศัยเพียงแค่ความลุ่มหลงคลั่งไคล้ เขาไม่รู้ว่าเขาต้องการไปที่ใด เขารู้เพียงว่าขอเพียงนางอยู่ที่ไหน เขาก็จะไปที่นั่น
เพื่อชดเชยสิ่งที่เขาเคยติดค้าง และเคยทอดทิ้งนางในอดีตทั้งหมด
เห็นเซียวเยี่ยนไม่พูดจา สุ่ยฉ่ายชิงพูดอีกว่า “ทั้งๆ ที่ท่านเลือกข้าแล้ว ต่อให้ท่านไปตามหานาง นางย่อมเคียดแค้นชิงชังท่าน นางไม่มีวันยอมอภัยให้ท่าน เหตุใดท่านยังต้องการไปอีก?”
ใช่แล้ว ขอเพียงเป็นคนที่มีสติแจ่มชัดย่อมรู้ว่า ทั้งหมดนี้ไม่มีทางย้อนกลับได้ และนางอาจจะไม่ยินยอมอภัยให้เขา เหตุใดยังต้องลุ่มหลงยึดติดเช่นนี้?
ขอเพียงเขายินยอมปล่อยวางความยึดติดนี้ ต่อไปเขาย่อมมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข
ก็แค่เอาหัวใจของตนไปไว้กับคนที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ใดเท่านั้นเอง
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซียวเยี่ยนพูดกับสุ่ยฉ่ายชิง “เจ้าถามเปิ่นหวางว่าเหตุใด เพราะเปิ่นหวางรักนาง ชีวิตครึ่งหนึ่งก่อนหน้านี้ เปิ่นหวางไม่ผิดต่ออดีตฮ่องเต้และอาจารย์ผู้มีพระค
