ือฝ่าบาททรงมีพระบัญชาให้ท่านต้องไปทำเรื่องสำคัญอันใด? หากต้องไปนานเช่นนี้ ท่านพาข้าไปด้วยได้หรือไม่?”
เซียวเยี่ยน “ไม่มีเรื่องสำคัญอันใดต้องไปทำ เพียงแต่ไปตามหาหลินชิงเวย”
หลินชิงเวย…ชื่อนี้ สุ่ยฉ่ายชิงไม่ได้ยินมานานแล้ว นางคิดว่านับแต่นี้ต่อไป ชื่อนี้รวมไปถึงคนผู้นี้จะหายสาบสูญไปจากชีวิตของนาง แม้ตอนนี้เซียวเยี่ยนจะเย็นชาต่อนาง ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานวันเข้า เขาย่อมต้องนึกถึงความดีของตนขึ้นมาได้
คิดไม่ถึงว่าเซียวเยี่ยนยังคงไม่ยอมถอดใจ
หลังจากสุ่ยฉ่ายชิงได้ยินชื่อนี้ ในสมองของนางคล้ายกับมีระเบิดลูกหนึ่งระเบิดขึ้นอย่างไรอย่างนั้น ทำให้ความคิดของนางกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า นางพูดพึมพำ “หลินชิงเวย…มิใช่ตายไปแล้วหรือ?”
เซียวเยี่ยนมองนางแล้วพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “นางตายแล้ว เจ้ามีความสุขมากหรือไม่? เพียงแต่นางยังไม่ตาย เกรงว่าจะทำให้เจ้าผิดหวังเสียแล้ว”
สุ่ยฉ่ายชิงอ้าปาก ทว่านางในลำคอของนางราวกับมีสิ่งของอุดอยู่ เมื่อได้สติจึงกล่าวว่า “เหตุใดท่านยังต้องไปตามหานาง? ท่านมิใช่เลือกข้าแล้วหรือ ในเมื่อรู้ว่านางยังไม่ตาย รู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่อย่างดีในที่ใดสักแห่งก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ เหตุใด
