เซียวเยี่ยน “เชื่อว่าแคว้นต้าเซี่ยที่อยู่ในมือฝ่าบาทจะเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นไปอีก กระหม่อมขอลาออกจากราชสำนัก นับแต่นี้ไปจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนักอีก กระหม่อมหวังเพียงจะได้รับอิสรเสรี เป็นนกกระเรียนป่าที่ท่องเที่ยวอยู่กลางหมู่เมฆ”
เซียวจิ่นตกตะลึง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที “เหตุใดเสด็จอาจึงกล่าวเช่นนี้?”
เซียวเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมองเซียวจิ่นแล้วพูดเรียบๆ ว่า “กระหม่อมจะออกจากวังและไปจากเมืองหลวง ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใด ด้วยเหตุนี้จึงมาเพื่อขอให้ฝ่าบาทประทานอนุญาตด้วย”
รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเซียวจิ่นค่อยๆ เลือนหายไป เขาพูดว่า “อยู่ดีๆ เหตุใดจึงคิดไปจากเมืองหลวงกะทันหันเช่นนี้?”
เมืองซั่งจิงคือสถานที่ที่อยู่ใต้หูตาของเซียวจิ่น หากเซียวเยี่ยนไปจากเมืองหลวงจริงๆ ข้างนอกฟ้าสูงแผ่นดินใหญ่ ย่อมเท่ากับเป็นการเพิ่มปีกคู่หนึ่งให้เขา ลำพังแค่คิดเช่นนี้ เซียวจิ่นก็พลันรู้สึกยากที่จะสงบใจลงได้ กำจัดเซี่ยนอ๋องไปได้คนหนึ่งอย่างมิง่ายดาย เขาเพิ่งจะมีชีวิตที่สุขกายสบายใจได้เพียงไม่กี่วัน เขาไม่ปรารถนาทำให้ตัวเองเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนั้น
การวางหลุมพรางในเมืองหลวงแห่งนี้ ทำให้จิตใจผู้คนเหนื่อยล้าจริงๆ
ต่อให้เซียวเยี่ยนไ
