ม่ยุ่งเกี่ยวกับงานราชการแผ่นดินในราชสำนักตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เช่นนั้นหากเขารั้งอยู่ในเมืองหลวงในฐานะท่านอ๋องแต่ในนามก็เป็นการดีอยู่แล้ว ไม่ว่าเขาจะมีการเคลื่อนไหวอันใด เซียวจิ่นย่อมรู้ได้ทันที ทว่าหลังจากเซียวเยี่ยนไปจากเมืองหลวงแล้ว หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นในภายหลังย่อมยากที่จะคาดเดาได้
ดวงตาเรียวรูปหงส์ของเซียวเยี่ยนมองเซียวจิ่นอย่างสงบนิ่ง ทว่าภายใต้ความสงบนิ่งกลับเต็มไปด้วยความนิ่งลึกราวกับบ่อที่มองไม่เห็นก้น ราวกับมีคนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะทำให้ดวงตาคู่นั้นไหววูบได้ เขาพูดว่า “ข้าจะไปตามหานาง”
หัวใจเซียวจิ่นพลันหนักอึ้ง “หาผู้ใด? หาชิงเวยหรือ?”
“ใช่”
เซียวจิ่นเสียกิริยา “นางมิใช่ตายไปแล้วหรอกหรือ บัดนี้หลุมศพของนางอยู่ในสุสานสกุลหลิน เสด็จอายังคิดจะไปตามหานางที่ใดกัน?”
เซียวเยี่ยน “ใต้หล้ากว้างใหญ่เช่นนี้ ต่อให้ต้องเดินทางไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็จะต้องตามหานางให้พบ” เขาประสานมือพูดกับเซียวจิ่น “กระหม่อมทูลลา”
หลังจากปล่อยมือทั้งสองข้างลงแนบกาย เซียวเยี่ยนหมุนกายอย่างรวดเร็ว เงาร่างองอาจด้านหลังที่ตกอยู่ภายใต้แสงตะวันนั้นราวกับเขาเป็นผู้ไม่เชื่อในโชคชะตามาแต่กำเนิด แสงระยิบระยับราวกั
