บแสงทองแผ่กระจายออกมาจากร่างของเขา
เซียวจิ่นพูดกับแผ่นหลังของเซียวเยี่ยน “สุดท้าย…พวกท่านทุกคนล้วนไปจากเจิ้น หรือเจิ้นต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวจริงๆ ใช่หรือไม่?”
“เส้นทางนี้เดิมนี้ต้องเดินเพียงลำพังอย่างยากลำบากอยู่แล้ว ฝ่าบาททรงถนอมพระวรกายด้วย”
เซียวจิ่นพลันรู้สึกไม่ยินยอมที่เซียวเยี่ยนจะจากไปเช่นนี้ ไม่เพียงแต่เพราะทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้าง ยิ่งไปกว่านั้นเพราะเขาได้รับอิสระเช่นเดียวกับหลินชิงเวย เขาคิดจะไปที่ใดก็ไปได้อย่างมิต้องกังวล เขาสามารถตระเวนไปทั่วทั้งแผ่นดินเพื่อตามหาหลินชิงเวย! และอาจถึงขั้น…รอเมื่อเขาหาหลินชิงเวยพบ ไม่แน่ว่าหลินชิงเวยอาจจะเปลี่ยนใจ พวกเขายังคงกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง…
และสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เซียวจิ่นไม่เคยครอบครองมาก่อน
เขาเป็นฮ่องเต้ของแผ่นดิน หากเป็นสิ่งของที่กระทั่งตัวเขาก็ยังไม่อาจครอบครอง แล้วผู้อื่นอาศัยสิ่งใดไปครอบครองได้ ดังนั้นในใจเขาจึงไม่ยินยอม หากเขาสูญเสีย เซียวเยี่ยนย่อมสูญเสียเช่นกันตั้งแต่เริ่มต้น ทุกคนที่ใส่ใจต่อนางล้วนสูญเสียนางไป เช่นนั้นย่อมทำให้ในใจรู้สึกถึงความเท่าเทียมกันอยู่บ้าง…
สีหน้าอบอุ่นอ่อนโยนเป็นนิจของเซียวจิ่นค่อยๆ เลือนหายไป ใบห
