มหานางไม่ได้
เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าเมื่อนางไปจากตนแล้ว ขอเพียงนางมีชีวิตที่ดีก็พอ เพียงแต่ต่อมาเขาพบว่านั่นมิใช่มีชีวิตที่ดี รสชาติของการถูกลืมและถูกทอดทิ้ง บัดนี้เขาเองได้ลิ้มรสแล้ว
หลังจากออกจากวัง เสี่ยวฉีติดตามข้างกายเซียวเยี่ยน “ท่านอ๋อง ออกจากเมืองหลวงมีเส้นทางมากมาย พวกเราควรเริ่มตามหาจากทิศทางใดขอรับ?”
เซียวเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมองนกตัวเล็กที่กางปีกบินฉวัดเฉวียนอยู่บนท้องฟ้าอย่างอิสระ หลินชิงเวยเป็นเช่นพวกมันหรือไม่ บินออกไปไกลจนยากที่จะตามหาพบ?
ไม่
ฝูงนกนั้นบินผ่านไป นาทีนั้นทำให้เซียวเยี่ยนนึกถึงพิราบสื่อสารฝูงหนึ่งที่พวกเขาฝึกเอาไว้ในสวนไป่โซ่ว และบัดนี้พิราบเหล่านี้ล้วนถูกย้ายไปไว้ในจวนอ๋อง เขายังจดจำได้ว่าเขาและหลินชิงเวยมีนกพิราบคู่หนึ่งชื่อหยางชุนและไป๋เสวี่ย ทั้งสองเลี้ยงคนละตัว พิราบสองตัวนี้จะตามหาร่องรอยของกันและกันพบ
ความคิดเช่นนี้พุ่งเข้าใส่สมองของเซียวเยี่ยน ทำให้เขามองเห็นหนทางชัดเจนขึ้น หัวใจที่ชืดชานั้นพลันเต้นขึ้นอย่างทรงพลัง หากหลินชิงเวยไม่ได้ตัดความเชื่อมโยงระหว่างพิราบสองตัวนี้ เช่นนั้นเขาย่อมหานางพบ
ได้แต่หวังว่า…นางจะเป็นเช่นตนที่ลืมนกพิราบคู่นั
