เซียวจิ่นละวางความระแวงแคลงใจต่อตัวเขาได้ ลูกแมวน่ารักที่เคยเชื่องเชื่อตัวหนึ่งบัดนี้ค่อยๆ เติบโตขึ้นเป็นพยัคฆ์ตัวหนึ่งเสียแล้ว เช่นนั้นเวลาที่เหลือของเขาก็ให้เขาไปตามหาความเสียดายในชีวิตเถิด ไม่ว่าเซียวจิ่นจะยินยอมหรือไม่ ถอดใจหรือไม่ เขาล้วนตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำเช่นนี้
ในมือเซียวจิ่นกำตราประทับเอาไว้ เขาพูดด้วยน้ำเสียงพลุ่งพล่าน “ต่อให้เสด็จอารู้ว่านางยังไม่ตายแล้วอย่างไรเล่า ท่านรู้หรือว่านางไปที่ใด? ต่อให้ท่านตามหานางพบแล้วอย่างไรเล่า ทุกๆ การกระทำของท่านที่มีต่อนางในอดีต นางจะอภัยท่านให้ท่านได้หรือไม่? นิสัยของนาง ท่านและข้าล้วนกระจ่างแจ้งยิ่งนัก หากเป็นคนที่นางเลือกแล้วนางจะไม่เปลี่ยนใจ แต่ทันทีที่นางถอดใจแล้วย่อมไม่มีทางคืนดีเด็ดขาด!”
เซียวเยี่ยนยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง เขายืนต้อนรับแสงตะวันที่กำลังเคลื่อนตัวสูงขึ้น แสงแดดสีทองสาดส่องตำหนักซวี่หยางจนสว่างไสวไปทั้งตำหนัก แสงแดดนั้นส่องสว่างตำหนักบรรทมของเซียวจิ่น
สุดท้ายเซียวเยี่ยนไม่ได้ตอบคำถามใดๆ เขายกเท้าก้าวข้ามธรณีประตูแล้วก้าวยาวๆ จากไป
นางถอดใจแล้วอย่างไรเล่า นางไม่อภัยให้เขาแล้วอย่างไรเล่า สิ่งเหล่านั้นล้วนขัดขวางเขาที่จะไปตา
