ตกอยู่ในภาวะตึงเครียดจึงค่อยๆ สงบลง
นายอำเภอพูดอีกว่า “เด็กๆ ขับไล่ขอทานที่พูดจาให้ร้ายผู้อื่นออกไปซะ! หากข้าได้ยินพวกเจ้าพูดจาส่งเดชอีกละก็ จับกุมตัวให้หมด!”
เมื่อนายอำเภอกล่าวเช่นนี้ ขอทานเหล่านั้นจึงค่อยๆ พากันแยกย้ายออกไป
หลินชิงเวยพูดขึ้นในเวลานี้ว่า “หากใต้เท้าไม่ถือสา ให้ข้าเข้าไปดูสักหน่อยได้หรือไม่?”
เมื่อคำพูดนี้ออกจากปากนาง ย่อมยากจะทำให้คนเชื่อถือได้ เจ้าหน้าที่ย่อมขวางทางพวกเขาไม่ให้เข้าไป แต่นายอำเภอเห็นสีหน้าท่าทางของหลินชิงเวยแล้วก็อดที่จะรู้สึกเหลือเชื่อไม่ได้ว่า แววตาของแม่นางน้อยมีบางอย่างที่ทำให้เขาไม่อาจไม่เชื่อถือ ดังนั้นนายอำเภอจึงยอมอะลุ่มอล่วยอีกครั้ง
นายอำเภอรู้สึกหงุดหงิดกับนิสัยทำตามความรู้สึกของตนเสมอ พูดให้น่าฟังสักหน่อยก็คือเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน เป็นคนติดดินและเข้าถึงประชาชน พูดให้ไม่น่าฟังสักหน่อยก็คือเป็นมะพลับนิ่มครึ่งลูก ไม่ค่อยจะมีความน่าเกรงขามของอำนาจและบารมีที่ขุนนางพึงมีสักเท่าใดนัก
นายอำเภอพูดกับเจ้าหน้าที่ “ให้นางเข้ามา”
เดิมทีหลีเช่อและซินหรูคิดจะตามเข้าไปเช่นกัน ทว่าเมื่อหลินชิงเวยก้าวเข้าไป นางกลับพูดกับเจ้าหน้าที่ว่า “เขาสองคน
