ไม่ต้องเข้าไป ให้รอด้านนอก”
หลีเช่อและซินหรูมองเงาร่างด้านหลังของหลินชิงเวยที่ก้าวเข้าไปในคฤหาสน์สกุลหลี่พร้อมกับนายอำเภอ หลีเช่อพูดกับซินหรูว่า “ที่จริงนิสัยเช่นนี้ของพี่สาวไม่ดีนัก”
ซินหรู “ไม่ดีที่ใด?”
“มีความคิดเป็นของตนเองมากเกินไป เช่นนี้แล้วจะทำให้บุรุษรู้สึกว่านางแข็งแกร่งมาก เช่นนี้แล้วจะทำให้หาคู่ครองได้ไม่ง่าย”
ซินหรูร้องฮึ “เดิมทีพี่สาวเป็นคนแข็งแกร่งอยู่แล้ว หาคู่ครองไม่ได้ย่อมเป็นเพราะอีกฝ่ายโดดเด่นไม่พอ มันเกี่ยวอะไรกับพี่สาวข้าด้วย? หรือไม่รอเมื่อพวกเราไปถึงหมู่บ้านชนบทบนภูเขาซื้อตัวบุรุษมาคนหนึ่งก็ได้แล้ว พี่สาวมีเงินมากมายเช่นนั้น รักษาใบหน้าหายแล้วยังงดงามปานนั้น ทั้งยังรู้จักหาเงินเอง ยังจะต้องการบุรุษมาทำอันใด? อย่างมากต่อไปหากรู้สึกเหงาก็หาบุรุษอบอุ่นอ่อนโยนมาอุ่นเตียงให้พี่สาวข้าก็พอแล้ว”
“…” หลีเช่อถึงกับพูดไม่เป็นไปเลยทีเดียว เงียบงันไปครู่หนึ่งเขาพูดขึ้นว่า “ข้าจำได้ว่าในยุคสมัยนี้ของพวกเจ้า สตรีล้วนถูกปิดกั้นและระมัดระวังตัว คำพูดเมื่อสักครู่นี้ของเจ้า ผู้ใดเป็นคนสอนเจ้า?”
ซินหรู “พี่สาวสอน”
หลีเช่อเงียบไปอีกครู่หนึ่ง “เช่นนั้น นางก็แข็งแกร่งจริงๆ”
ยามนี้หลิน
