ชิงเวยกำลังเดินเข้าไปในคฤหาสน์พร้อมกับนายอำเภอ นายอำเภอหันมามองนาง “เวลานี้ยังไม่ชัดเจนว่าไฟไหม้ครั้งนี้เกิดจากฝีมือคนหรือไม่ ข้ายังคงหวังว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้า”
หลินชิงเวยคลี่ยิ้มบางๆ ริมฝีปากที่โค้งขึ้นนั้นงดงาม ให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติแก่ผู้คนอย่างยิ่ง นายอำเภอเป็นขุนนางมาหลายปี อ่านคนมานับไม่ถ้วน ดูคล้ายไม่เชื่อว่าสีหน้าเช่นนี้จะปรากฏอยู่บนใบหน้าของแม่นางน้อยได้ แม้บนใบหน้าของนางจะมีรอยแผลเป็นจางๆ แต่ยังคงทำให้คนไม่อาจละเลื่อนสายตาไปได้อยู่นั่นเอง
แต่ใต้หล้านี้คนชนิดใดบ้างไม่มี นายอำเภอพลันรู้สึกว่าตนเองเป็นกบในกะลาอยู่บ้าง หาไม่แล้วเขาคงไม่ดำรงตำแหน่งนายอำเภออยู่ในเมืองเล็กๆ มาเป็นเวลาหลายปีโดยไม่อาจเลื่อนขั้นได้
หลินชิงเวยมองนายอำเภอแวบหนึ่ง “ดูท่าแล้วใต้เท้าไม่เชื่อถือคำพูดเมื่อสักครู่เช่นกัน หรือพวกข้ายังแยกร่างได้จริงๆ ทางหนึ่งสนทนากับใต้เท้า อีกทางหนึ่งมาวางเพลิงที่นี่?”
นายอำเภอ “นั่นก็ใช่ ขอเพียงไม่เกี่ยวข้องก็พอแล้ว หาไม่แล้ว อย่างไรข้าก็ต้องทำตามกฎหมาย”
ยามนี้คนทั้งหมดของคฤหาสน์สกุลหลี่ต่างรวมตัวกันอยู่ในเรือนหน้า เมื่อควบคุมเพลิงเอาไว้ได้ บรรดาข้ารับใช้แต่ละคนท
