“ข้าคิดว่าท่านเชื่อ” หลีเช่อเป็นกังวลว่านายอำเภอท่านนี้พูดๆ ไป แล้วจะถูกคำพูดของตนเองทำให้ติดคอตาย เช่นนั้นการเดินเข้ามาในศาลาว่าการในครั้งนี้คงเป็นเรื่องใหญ่เสียแล้ว
นายอำเภอ “…เรื่อง เรื่องมาถึงบัดนี้ พวกเจ้ายังกล้าเล่นเล่ห์! เมื่อสักครู่ข้าได้ ได้ยินกับหูว่าเจ้ายอมรับแล้ว เจ้า เจ้า เจ้าไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว!”
ซินหรูมองหลินชิงเวยอย่างเป็นกังวล “พี่สาว นี่พวกเราต้องติดคุกหรือเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยมุมปากกระตุก นางลูบศีรษะซินหรูราวกับกำลังบอกนางว่าไม่ต้องเป็นกังวล ดูท่าทางดุร้ายของนายอำเภอคนนี้ ทั้งแววตาและสีหน้าของเขาล้วนไม่จริงจัง ชัดเจนยิ่งนักว่าเป็นการแสร้งทำ ที่มากกว่านั้นอาจเป็นเพราะถูกหลีเช่อยั่วโทสะ ต่อมาได้ยินหลีเช่อพูดว่า “พวกเราเป็นเพียงสตรีบอบบางและเด็กเล็ก เป็นคนที่อ่อนแอน่าสงสาร ไม่อาจล่วงเกินคนชั้นสูงมากด้วยอำนาจ ใต้เท้าต้องการลงโทษพวกเราหรือ?”
“บัง บังอาจ!” นายอำเภอตบโต๊ะอีกครั้ง “อันใด อันใดที่เรียกว่าไม่อาจล่วงเกินคนชั้นสูงมากด้วยอำนาจ ข้า ข้า ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือไร?! อีกทั้งสตรีบอบบางเด็กเล็ก นั่นคือพวกนาง แต่เจ้า เจ้ามีอะไรเกี่ยวข้องด้วย! เท่าที่ข้าเห็น เจ้า เรื่องระหว่างพวกเจ้
