ซินหรูมองเจ้าหน้าที่แล้วพูดอย่างไร้เดียงสา “พี่ชายไม่ไปหาดูแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่ามีคนเข้าลักษณะที่ตามหามากกว่าพวกเราหรือไม่?”
หลีเช่อกลับพูดว่า “ใช่แล้ว นี่ต้องเป็นความบังเอิญแน่นอน”
เจ้าหน้าที่สิ้นความอดทน “เลิกพูดจาส่งเดช พวกเจ้าคิดว่าพวกเราโง่เขลาหรือ ไปศาลาว่าการกับพวกเราสักหน!”
นับว่าเจ้าหน้าที่เหล่านี้ยังเกรงใจอยู่บ้าง พวกเขาไม่ได้มัดตัวคนทั้งสามออกไปจากโรงเตี๊ยม แต่ถ้าทั้งสามคนยังไม่ให้ความร่วมมืออีก เชื่อว่าคงจะไม่แคล้วถูกจับกุมตัวไป
หลีเช่อเดินไปหยุดข้างกายเจ้าหน้าที่แล้วถามว่า “ข้าขอถามสักประโยคได้หรือไม่ เหตุใดใต้เท้านายอำเภอจึงต้องการพบพวกเรา? พวกเราเดินทางผ่านเมืองคุนเท่านั้น ไม่มีเจตนาร้ายอันใด”
เจ้าหน้าที่ตวัดสายตามองเขาปราดหนึ่งพร้อมกับแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เรื่องที่เจ้าทะเลาะเบาะแว้งกับคุณหนูใหญ่สกุลไป๋กลางตลาด คนทั้งเมืองลือกันไปทั่ว เจ้ายังไม่รู้อีกหรือว่าเหตุใดใต้เท้านายอำเภอจึงต้องการพบเจ้า? ลำพังแค่ข้อหาที่เจ้าก่อความวุ่นวายก็ทำให้พวกเจ้าต้องเข้าไปอยู่ในคุกหลายวันแล้ว”
“ที่แท้เป็นคุณหนูใหญ่จอมล้างผลาญไปร้องเรียนนี่เอง?” หลีเช่อทอดถอนใจ “สตรีคือความยุ่งยาก ชอบฟ้องร้องเป็นที่สุด แม้กระ
