หลินชิงเวยไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าอันใด นางค่อยๆ สงบใจ แต่ไป๋หยี่เนี่ยนนางนั้นกลับคิดว่าตนเองแจกเงินทองกลางถนนเป็นเรื่องน่ายกย่องมากมาย ทว่าผู้คนที่ล้อมรอบอยู่ข้างกลับไม่มีใครสักคนปรบมือให้นาง มีเพียงคนกลุ่มหนึ่งที่เห็นว่าดีคือขอทานหลายคนนั้น
หลินชิงเวยลุกขึ้นยืนด้านหลังไป๋หยี่เนี่ยนและพูดว่า “เจ้าต้องการบีบบังคับให้ชาวบ้านในเมืองนี้ไปเป็นขอทานให้หมดใช่หรือไม่?”
ไป๋หยี่เนี่ยนตกตะลึง นางหันกลับมามองหลินชิงเวย “เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
รอยยิ้มร้ายกาจค่อยๆ ปรากฏขึ้นในแววตาของหลินชิงเวย นางชี้ไปที่ขอทานเหล่านั้น “พวกเขามีมือมีเท้าสมประกอบ สุขภาพแข็งแรงไม่ได้เจ็บป่วย เพียงแต่เสื้อผ้าที่สวมใส่อาจจะชำรุดมีตำหนิอยู่บ้าง ดูไปแล้วสกปรกเล็กน้อย ในมือถือถ้วยชามบิ่นๆ ใบหนึ่ง ก็ทำให้เจ้าถึงกับยอมเสียสละถึงเพียงนี้ แต่ท่านยายคนหนึ่งที่อยู่ที่นี่ อาศัยฝีมือของตนเองประดิษฐ์สิ่งของออกมาขาย นางทำงานอย่างยากลำบาก ทั้งเดือนหาเงินได้เพียงไม่กี่ร้อยอีแปะ ส่วนพวกเขาไม่ต้องออกแรงทำสิ่งใดเลยแต่กลับได้เงินมากกว่าคนอื่นหลายเท่าตัว ได้มีชีวิตที่ดี นี่ก็คือการช่วยเหลือผู้อื่นของเจ้าหรือ?”
เมื่อคำพูดนี้ถูกกล่าวออกไ
