ซินหรูหัวเราะฮิๆ ขึ้นมา สองวันก่อนพบเจอกับเรื่องเช่นนี้ นางยังรู้สึกอิดหนาระอาใจ แต่ยามนี้หลีเช่อมาพบเจอกับเรื่องเช่นนี้จึงดูแล้วยิ่งน่าขัน
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “แต่ดูจากท่าทางของเจ้าแล้วไม่เหมือนไม่มีเงิน”
“ถูกต้อง ข้ามีเงิน” หลีเช่อจัดอาภรณ์ที่ยับย่นของตนให้เข้าที่เข้าทางและมองขอทานเหล่านั้น “เรียกข้าว่าบิดา ข้าให้เงินพวกเจ้า”
ขอทานได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยโทสะทันที
หลีเช่อรีบวิ่งมาอยู่ข้างกายหลินชิงเวย “อย่างไรเล่า ให้ทำเรื่องแค่นี้ก็ยังวางท่า แล้วจะออกมาขอข้าวขอเงินทำไมเล่า? แค่เห็นก็รู้แล้วว่าพวกเจ้าไม่ได้ผ่านการอบรมมาอย่างมืออาชีพ เช่นนี้ไม่มีคุณสมบัติของขอทาน มาๆๆ ข้าจะสอนพวกเจ้า” หลีเช่อรวบอาภรณ์ขึ้นมาพูดว่า “คุกเข่าลงก่อน เรียกบิดา”
หลินชิงเวย “…”
ซินหรูที่ยืนอยู่ด้านข้างพูดขึ้นอย่างไร้เดียงสา “เจ้าหน้าตางดงามเช่นนี้ จะมีบุตรชายหน้าตาขี้ริ้วเช่นนี้ได้หรือ?”
หลีเช่อครุ่นคิด “เจ้าพูดถูกแล้ว เรียกข้าว่าบิดา ข้ายังรู้สึกอับอายขายหน้า”
ขอทานพูดขึ้นอย่างทนไม่ไหว “ให้เงินก็ให้เงิน ไม่ให้ก็ไม่ให้ เจ้าอาศัยอะไรมาดูหมิ่นดูแคลนคนเยี่ยงนี้!”
เดิมหลีเช่อก็รู้สึกเอือมระอาอยู่แล้ว บัดนี้จึงยิ่งรู้ส
