ึกเหนื่อยหน่าย เขาหันหน้าไปกล่าวว่า “นี่ ยังรู้จักอับอายหรือไม่ ไม่พอใจหรือ? ไป แน่จริงพวกเราไปศาลาว่าการ!”
ขอทานหลายคนมีท่าทีหวาดกลัวทันที สองคนในนั้นดูเหมือนจะคุ้นตาอยู่บ้าง เป็นขอทานสองคนที่ล้อมหลินชิงเวยและซินหรูเมื่อสองวันก่อนนั่นเอง พวกเขากำลังส่งสัญญาณทางสายตากันเตรียมจะผละไปจากที่นี่
ไหนเลยจะคิดว่าวันนี้ไป๋หยี่เนี่ยน คุณหนูใหญ่ไป๋กำลังเปิดโรงเจเพื่อแจกข้าวต้ม ได้ยินขอทานไปรายงานจึงรีบมายังที่เกิดเหตุ เวลานั้นในมือของนางยังถือจวักตักข้าวต้มอยู่ด้ามหนึ่ง
ไป๋หยี่เนี่ยนมองหลินชิงเวยและซินหรู นางขมวดคิ้วกล่าวว่า “ไฉนจึงเป็นพวกเจ้าอีกแล้ว?”
หลินชิงเวยพูดกลั้วหัวเราะ “การได้พบเจ้าอีกครั้งทำให้พวกเรารู้สึกย่ำแย่อย่างยิ่ง แต่เห็นเจ้าพบพวกเราแล้วย่ำแย่ยิ่งกว่า พวกเราจึงรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย”
ไป๋หยี่เนี่ยนถูกหลินชิงเวยพูดจาเหน็บแนมเช่นนี้ ในใจไหนเลยจะรู้สึกเป็นสุข นางด่าออกมาประโยคหนึ่ง “หญิงอัปลักษณ์!”
“เจ้าว่าใครอัปลักษณ์?” ซินหรูยังไม่ได้พูดจา หลีเช่อสวนกลับไปทันที
มีเขาอยู่ เรื่องด่าคนจึงไม่จำเป็นต้องให้ซินหรูออกโรง
หลินชิงเวยและซินหรูยืนด้านข้าง ครานี้ไป๋หยี่เนี่ยนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าด้านข้าง
