หลินชิงเวยใคร่ครวญแล้วคิดว่าขอทานหลายคนนี้เปลี่ยนท่าทีก่อนหน้านี้จากหน้ามือเป็นหลังมือ จู่ๆ พวกเขาก็คุกเข่าลงกับพื้น น่าจะเป็นเพราะเห็นคุณหนูใหญ่ไป๋นางนี้เดินผ่านมาทางนี้เป็นแน่ ดังนั้นพวกเขาจึงจงใจแสดงละครฉากนี้
คิดไม่ถึงว่าขอทานแต่ละคนในเมืองคุนแห่งนี้ล้วนมีสายเลือดของนักแสดงเต็มตัว
คุณหนูใหญ่ไป๋ได้รับการขอบคุณจากขอทาน สายตาของนางที่มองหลินชิงเวยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง นางพูดกับพวกขอทาน “ดูท่าทางนางยากจนเช่นนี้ คงจะไม่มีเงินทองอะไร พวกเจ้าไปที่อื่นเถิด” พูดแล้วนางก็พาผู้ติดตามของตนจากไป
ขอทานหลายคนนั้นมองเงินในมือแล้วหัวเราะออกมาด้วยความพอใจ พวกเขาแต่ละคนเดินยืดเอวผ่านหน้าหลินชิงเวยและซินหรูแล้วยังด่าออกมาคำหนึ่ง “ช่างเป็นสตรีอัปลักษณ์อะไรเช่นนี้!”
ซินหรูถ่มน้ำลายใส่แผ่นหลังของพวกเขา “ปากสุนัขไม่มีทางคายงาช้างออกมาได้หรอก! ข้าดูพวกเจ้าแล้วดูเหมือนจะกินอาจมจนเลอะเลือนไปแล้วกระมัง!”
ขอทานถูกแม่นางน้อยด่า จึงหันกายกลับมาด้วยโทสะ ซินหรูกุมงูลายเหลือง อาหวง อยู่ในแขนเสื้อ พูดอย่างไม่ยี่หระ “คิดจะสั่งสอนผู้อื่นหรือ? มีปัญญาก็มาสิ!”
ขอทานหลายคนนั้นยังคงหวาดกลัวสองสาวพี่น้องที่มีงูติดตัวมาด้วย จ
