มีคนอีกคนหนึ่ง หากมิใช่ได้ยินเสียงเขาพูดจายังยากจะเชื่อว่าคนงามเช่นนี้ถึงกับเป็นบุรุษคนหนึ่ง เวลานั้นไป๋หยี่เนี่ยนมองจนตะลึง
หลีเช่อตวัดสายตามองนางปราดหนึ่ง “ใบหน้าของเจ้าก็เป็นมารดาของเจ้าให้มา ข้ายังไม่พูดเลยว่ามารดาของเจ้าให้กำเนิดบุตรสาวหน้าตาอัปลักษณ์ นี่เป็นคุณธรรมที่ควรมีในจิตใจของคนรู้หรือไม่?”
ไป๋หยี่เนี่ยนถูกทำให้โมโหไม่น้อย เพิ่งคิดจะตอบโต้ด้วยวาจากลับไป หลีเช่อกลับพูดอีกว่า “ในใจรู้สึกย่ำแย่กระมัง รู้สึกย่ำแย่ก็ถูกต้องดีอยู่แล้ว สตรีเช่นเจ้าที่พูดว่าคนอื่นเป็นหญิงอัปลักษณ์ ข้าก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะงดงามสักเท่าใด งามเท่าข้าหรือไม่? ดูรูปร่างของเจ้า ข้างหน้าไม่นูน ข้างหลังไม่งอน หน้าอกไม่มีเนื้อ ยังไม่ได้ออกเรือนกระมัง? ไม่ต้องถามว่าข้าเดาถูกได้อย่างไร นี่ยังต้องคาดเดาอีกหรือ เจ้าออกมาแหกปากร้องเสียงดังกลางตลาด ใครจะอยากแต่งเจ้าเป็นภรรยากัน?”
หลินชิงเวยมุมปากกระตุก ซินหรูได้ยินแล้วถึงกับปากอ้าตาค้างไปเลยทีเดียว นางคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงหลีเช่อผู้นี้จะมีพรสวรรค์ในการด่าคนโดยไม่หอบหายใจ ไป๋หยี่เนี่ยนคิดจะสอดปากก็ยังไม่มีโอกาส ใบหน้าของนางประเดี๋ยวแดงประเดี๋ยวขาวด้วยความโมโห นี่แทบจะ
