ถูกด่าจนร่ำไห้แล้ว
ไม่ธรรมดาจริงๆ ซินหรูตัดสินใจว่านางจะมองหลีเช่อใหม่
หลินชิงเวยเห็นว่าเพียงหลีเช่อคนเดียวก็สามารถควบคุมเหตุการณ์ได้แล้ว เรื่องการทะเลาะวิวาท เขาสามารถด่าทอไป๋หยี่เนี่ยนไปไกลถึงถนนอีกสิบแปดสายโดยไม่ซ้ำคำกัน ดังนั้นนางจึงพาซินหรูไปดูสินค้าของหญิงชรา หญิงชรามิได้หูไม่ดีเนื่องจากวัยชรา แต่พบเห็นเรื่องเช่นนี้มากมายเสียจนไม่แปลกใจอีกแล้ว นางจึงมีท่าทีเรียบเรื่อย
เห็นหลินชิงเวยนั่งยองๆ ลงหน้าร้านค้าของนาง นางจึงนำเครื่องประดับไข่มุกที่นางทำได้ดีที่สุดมายื่นให้กับหลินชิงเวย ดูว่านางพอใจหรือไม่
หลินชิงเวยพูดกับซินหรู “ดูว่ามีที่ชอบหรือไม่ พวกเราเลือกมาหลายอันหน่อย”
ซินหรูมองไข่มุกเหล่านั้นแล้วรู้สึกลิงโลดใจ นางจึงเริ่มเลือกไข่มุก “ท่านย่าฝีมือดีเหลือเกิน!”
ทางด้านนั้นหลีเช่อทะเลาะกับไป๋หยี่เนี่ยนอย่างดุเดือด ไป๋หยี่เนี่ยนย่อมมิอาจทะเลาะชนะเขา จึงได้แต่ถามขอทานหลายคนนั้นว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ขอทานหลายคนนั้นจึงเล่าเรื่องพร้อมกับใส่สีตีไข่
ไป๋หยี่เนี่ยนพูดด้วยโทสะ “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีปากคอเราะรายเช่นนี้ และเป็นพ่อไก่ขนเหล็ก [1] ถอนขนสักเส้นก็ไม่ได้!”
หลีเช่อ “ใจแคบแล้วอย่างไร?
