อย่างไรก็ดีกว่าเจ้าที่เป็นแม่ไก่ขนเหล็ก พบเห็นใครก็ถอนขนให้เขาไปทั่วก็แล้วกัน”
“เจ้าว่าใครเป็นแม่ไก่?” ไป๋หยี่เนี่ยนโมโหจนใช้จวักด้ามยาวนั้นตีหลีเช่อ “เห็นความไม่ยุติธรรมแล้วเข้าช่วยเหลือมันผิดตรงไหน? มนุษย์เรามีชีวิตอยู่บนโลกนี้ มิใช่ควรมีจิตใจเมตตาอารีหรือ! เจ้าดูพวกเขาสิน่าสงสารเพียงใด เจ้ากลับดียิ่งนัก แล้งน้ำใจก็ช่างเถิด ยังปากคอเราะราย ดูหมิ่นคนยากจนน่าเวทนา เสียทีที่เกิดมาเป็นบุรุษ! เจ้าทำให้บุรุษทั้งใต้หล้าต้องอับอาย!”
หลีเช่อหันหน้าไปมองขอทานเหล่านั้น “เจ้าดูสิ เจ้าจะด่าคนยังด่าไม่เป็น พวกเขาก็เป็นบุรุษเช่นกัน นี่เท่ากับเจ้าด่าพวกเขาด้วยหรือ? เพียงแต่ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเขาขายหน้าตั้งนานแล้ว ไหนเลยจะมีหน้าให้ต้องขายอีก”
“เจ้า!”
ไป๋หยี่เนี่ยนโมโหจนไม่รู้จะทำอย่างไร จึงใช้จวักด้ามยาวที่อยู่ในมือทุบตีหลีเช่อ หลีเช่อย่อมไม่ปล่อยให้นางตีตามอำเภอใจ เขาแย่งจวักด้ามยาวจากมือของนาง ไป๋หยี่เนี่ยนจึงได้แต่ยืนเท้าเอวด้วยความโมโหอยู่ในตรอก รอบข้างมีคนที่ผ่านไปมาหยุดดูไม่น้อย เรื่องนี้ทะเลาะเบาะแว้งกันเสียงดัง ลำพังแค่หลีเช่อและไป๋หยี่เนี่ยนทะเลาะกันก็เป็นเรื่องหาได้ยากยิ่งแล้ว เรื่องที่ทำให้ไป๋ห
