ป สีหน้าของไป๋หยี่เนี่ยนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เวลานี้นางเพิ่งจะพบว่าหญิงชราคนหนึ่งมองนางด้วยสายตาเจ็บปวด ในใจนางรู้สึกย่ำแย่เหลือทน
ริมฝีปากของหลินชิงเวยปรากฏให้เห็นรอยยิ้ม นางถามขึ้นอีกว่า “เจ้าบอกว่าพวกเขาน่าสงสาร นับตั้งแต่คนต่างเมืองเข้ามาในเมืองแห่งนี้ก็ถูกพวกเขาตามติดไปถึงถนนอีกหลายสาย ต้องให้เงินแก่พวกเขาไม่เช่นนั้นไม่ยินยอม พวกเขาเป็นแบบนี้น่าสงสารใช่หรือไม่? ในเมืองแห่งนี้มีคนมากมายเท่าใดที่ถูกการทำความดีโดยการช่วยเหลือผู้อื่นของเจ้าผูกมัดเอาไว้ แล้วมีคนอีกมากมายเท่าใดที่ทำงานขยันขันแข็งด้วยความยากลำบาก ทว่ากลับสู้คนพวกนี้ที่วันๆ รู้จักแต่นั่งอยู่ตามมุมถนนเพื่อขอทานไม่ได้? คุณหนูใหญ่สกุลไป๋ เชื่อว่าหากเรื่องในวันนี้ถูกเล่าลือออกไป คิดดูแล้วต่อไปต้องมีขอทานเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะพวกเขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย ขอเพียงแสร้งทำท่าทางน่าสงสาร หากทำเช่นนี้แล้วทำให้มีชีวิตรอดได้ ท่านว่าใครบ้างเล่าไม่ยินดีจะเป็นขอทาน? ต่อให้ครอบครัวของท่านร่ำรวยเงินทอง สุดท้ายคงเป็นได้แค่คุณหนูใหญ่สกุลไป๋จอมล้างผลาญกระมัง ท่านสามารถเลี้ยงคนในเมืองทั้งหมดไปตลอดชีวิตหรือไม่? หากทำได้ เช่นนั้นก็เชิญท่านสร้างขอทานให้มา
