ทั่งการทะเลาะเบาะแว้งกลางตลาดก็ทำได้ไม่ดี เจ้าว่านางยังมีประโยชน์อะไรอีก?”
เจ้าหน้าที่ “…”
หลีเช่อพูดอีกว่า “แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของพวกเราใช่หรือไม่ ข้าเพิ่งเหยียบย่างเข้ามาในเมืองก็ถูกขอทานไล่ล่าตามติดเพื่อขอเงิน ต่างบีบคั้นพวกเราจนไม่มีที่ไป ยังมีขอทานเหล่านั้นที่ทำเกินไปอีก พวกเขาไม่มีคุณธรรม”
เจ้าหน้าที่มุมปากกระตุก “เรื่องเหล่านี้ค่อยเจรจาเมื่อพบใต้เท้าเถิด”
พวกเขาออกจากโรงเตี๊ยมไปยังศาลาว่าการ แม้จะไม่มีการจับกุมตัว แต่มีเจ้าหน้าที่ติดตามมาด้วยอย่างชัดเจน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกขอทานริมถนนด้วยได้รับข่าวสารอย่างรวดเร็วจึงมีท่าทางราวกับต้องการออกมาดูความครื้นเครงอย่างไรอย่างนั้น เมื่อเห็นหลินชิงเวย หลีเช่อ และซินหรูถูกเจ้าหน้าที่พาตัวไป ขอทานเหล่านั้นล้วนมีสีหน้าสาแก่ใจ
เจ้าหน้าที่กวาดตามองไปที่พวกเขาปราดหนึ่ง พวกเขาจึงค่อยๆ เก็บงำความรู้สึกแล้วหมุนกายจากไป
หลินชิงเวยเห็นเจ้าหน้าที่รู้สึกเอือมระอาต่อขอทานเหล่านั้นมากกว่าจะสงสารพวกเขา เช่นนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็ไม่มีอะไรให้ต้องหนักใจแล้ว
หลีเช่อเห็นยังมีขอทานขวัญกล้าเทียมฟ้ายืนดูด้วยสีหน้าสาสมใจอยู่ข้างถนน จึงพูดขึ้นว่า “ดูพวกขอทานเหล่านี้ แต่ละวันไม่ทำงาน
