เป็นชิ้นเป็นอัน วันๆ รู้จักแต่มาดูความสนุกสนาน ยังไม่รีบไปขอทานอีก ไสหัวไป!”
ขอทานมีโทสะทว่ามิกล้าเอ่ยวาจา หากเจ้าหน้าที่ของทางการไม่อยู่ที่นี่ด้วย เกรงว่าคงจะเข้ามาทุบตีหลีเช่อจนหมอบไปแล้ว
เจ้าหน้าที่พูดขึ้นว่า “เมื่อก่อนในเมืองไม่มีขอทานมากเช่นนี้”
“ท่านดูสิ ผู้ที่ก่อความวุ่นวายไม่ใช่พวกเรา เป็นพวกเขาจึงจะถูก”
เจ้าหน้าที่คร้านจะใส่ใจกับคำพูดของหลีเช่อ
มาถึงศาลาว่าการ ด้านหน้าศาลาว่าการเงียบสงบ ด้านหน้ามีเจ้าหน้าที่สองคนเฝ้าอยู่ ดูท่าแล้วหากมิใช่เป็นเพราะเรื่องขอทานในเมืองนี้ก่อความวุ่นวาย เมืองคุนแห่งนี้ยังนับได้ว่าเป็นเมืองเล็กๆ ที่สงบสุข—ไม่มีคดีอะไรมากมาย
เข้ามาในศาลาว่าการ เมื่อมาถึงห้องโถงของศาล ภายในศาลไม่มีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่ทั้งสองด้าน ชัดเจนยิ่งนักว่านี่มิใช่การพิจารณาคดีแบบจริงจังนัก หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองใต้เท้านายอำเภอเมืองคุนในชุดขุนนางนั่งอยู่ข้างบน บนศีรษะของเขายังมีแผ่นป้ายเขียนว่า “พิจารณาคดีอย่างเที่ยงธรรม” ส่วนเขานั่งเอามือเท้าขมับ…ศีรษะเอียงไปมาด้วยกำลังสัปหงก
เจ้าหน้าที่แทบจะประคองสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่ จึงกระแอมกระไอในลำคอเบาๆ ครั้งหนึ่ง แล้วรายงานว่า “เรียนใต้เท้า นำตัวคนทั้งสาม
