ที่ทะเลาะเบาะแว้งกับคุณหนูใหญ่สกุลไป๋กลางตลาดเมื่อยามบ่ายมาแล้วขอรับ”
นายอำเภอ “…”
เจ้าหน้าที่ “ใต้เท้า?”
นายอำเภอ “…”
เจ้าหน้าที่ “ใต้เท้า!”
น้ำเสียงของเจ้าหน้าที่ดังก้องขึ้นทันใด ราวกับว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงต้องเป็นเรื่องขบขันของชาวบ้าน ด้วยคิดว่าศาลาว่าการไม่เคร่งครัดเข้มงวด ดังนั้นเขาจึงพูดเสียงดังขึ้นอีก นายอำเภอผู้นั้นตกใจจนสะดุ้งโหยงและตื่นขึ้นทันที เขาตบโต๊ะแล้วตวาดลั่น “ผู้ ผู้ใดกันมาส่งเสียงเอะอะโวยวายที่นี่!”
หลีเช่อยกมือชี้ไปที่เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างกายทันที “ใต้เท้าขอรับ เป็นเขาที่ส่งเสียงเอะอะโวยวายที่นี่”
เจ้าหน้าที่ “…”
นายอำเภอจับจ้องมองไปพร้อมกับจัดหมวกขุนนางของตน เขากระแอมกระไอให้คอโล่งแล้วจึงพูดว่า “เจ้านำคน…นำคนกลับมาด้วย?”
เจ้าหน้าที่ตอบ “ใช่ขอรับ”
นายอำเภอเพิ่งจะสังเกตเห็นคนทั้งสามในศาล เขาเห็นเพียงบุรุษหน้าตางดงามถึงขั้นทำให้คนต้องตกตะลึง สำหรับรูปโฉมของสตรี เดิมทีเป็นสตรีรูปโฉมงามพิลาสคนหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่บนใบหน้ามีรอยแผลเป็น ส่วนสาวใช้ข้างกายนั้นผิวพรรณผุดผ่อง ดวงตาเบิกกว้างอย่างไร้เดียงสา น่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง
นายอำเภอถามด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน “ก่อนหน้าที่ข้าได้ยินว่ามี มีคนทะเล
