ใคร่ครวญดูแล้วเขารู้สึกว่ามีบางสิ่งไม่ถูกต้อง…
หลินชิงเวยคิดอย่างวุ่นวายใจ ใต้เท้านายอำเภอมิใช่คนที่จะมองข้ามอะไรง่ายๆ…
เห็นนายอำเภอดีใจเช่นนี้ เจ้าหน้าที่ฟังความนัยออก ได้แต่มุมปากกระตุกและเลือกที่จะเงียบ
นายอำเภอลุกขึ้นยืน เขาเดินออกมาจากด้านหลังโต๊ะ เขาแหวกชุดขุนนางออก “คิดไม่ถึงจริงๆ อาการพูดติดอ่างของข้าจะรักษาให้หายขาดได้ในเวลาเพียงวันเดียว พูดจบประโยคในลมหายใจเดียว เฮ้อ ข้ารู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายไปทั้งเนื้อทั้งตัว!” เขานั่งอยู่บนบันไดหน้าศาลแล้วชูนิ้วโป้งขึ้นมา “พวกเจ้าทำได้ดีมาก!” นายอำเภอหันไปพูดกับหลีเช่ออีก “เห็นแก่ที่เจ้ารักษาอาการพูดติดอ่างของข้าให้หายขาด เรื่องที่เจ้าล่วงเกินข้าในวันนี้ให้แล้วกันไปเถิด!”
ต่อมาเมื่อถามจึงรู้ว่าที่แท้อาการพูดจาติดอ่างของนายอำเภอมิใช่เป็นมาแต่กำเนิด หาไม่แล้วไหนเลยจะได้รับคัดเลือกให้เป็นขุนนางผู้ปกครองเมืองคุนแห่งนี้ได้ เรื่องมีอยู่ว่า เขานอนหลับในกลางดึกคืนหนึ่งถูกเสียงร้อง “อ๊า” ของภรรยาทำให้ตกใจ ตกใจเสียจนเขาพูดจาติดอ่างและพูดติดอ่างไม่หาย บัดนี้เขาติดอ่างมาสามปีห้าปีแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะถูกหลีเช่อรักษาจนหายได้
นายอำเภอบังเกิดความรู้สึกดีต่อคนทั้งสามใน
