ชั่วพริบตา “มิน่าเล่า คุณหนูใหญ่สกุลไป๋จึงถูกด่าจนต้องร้องไห้ วันนี้เมื่อเห็นเจ้าพูดจา ข้าได้มาประสบด้วยตัวเองแล้ว”
หลีเช่อพูดขึ้นอย่างเข้าใจถ่องแท้ “ใต้เท้ากล่าวชมเกินไปแล้ว เดิมทีใต้เท้ามิใช่หาตัวพวกเรามาเพื่อลงโทษหรอกหรือ?”
นายอำเภอกลอกตาขาวมองบน “การมาศาลาว่าการมีเพียงเพื่อลงโทษเท่านั้นหรือ ข้าเรียกพวกเจ้ามาเพื่อกล่าวชมไม่ได้หรือไร?” นายอำเภอมองหลินชิงเวยที่มีสีหน้าเรียบเฉยแล้วพูดอีกว่า “ข้าได้ยินคำพูดที่แม่นางท่านนี้ได้พูดกับคุณหนูใหญ่ไป๋กลางตลาด คิดไม่ถึงว่าแม่นางอายุน้อยเช่นนี้ แต่กลับมองทุกอย่างได้อย่างกระจ่างแจ้ง เมืองคุนแห่งนี้และข้าต้องการคนมากความสามารถเช่นพวกเจ้า!”
หลินชิงเวย “เรื่องเหล่านั้นล้วนเป็นความเห็นอันตื้นเขิน ยังคงเป็นใต้เท้าที่ล้ำลึกยิ่งกว่า หาไม่แล้วคงไม่เรียกตัวพวกเรามาที่นี่”
นายอำเภอ “แม่นางฉลาดเฉลียวจริงๆ”
หลินชิงเวยพยักหน้าน้อยๆ “ใต้เท้าในฐานะนายอำเภอของที่นี่ ชาวบ้านต่างต้องการความยุติธรรม อีกทั้งต่างกระจ่างแจ้ง ทุกคนต่างรู้ว่าหากปล่อยให้ขอทานในเมืองเป็นเช่นนี้ต่อไปย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่ เหตุใดจึงไม่มีคำสั่งลงมาให้จัดระเบียบ?”
“เฮ้อ นี่ก็คือสาเหตุที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาที่น
