ปลีกตัวได้…”
นายอำเภอเอ่ยขัดขึ้นอย่างรำคาญ “ได้ ได้ ได้แล้ว เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว”
หลีเช่อ “ไม่ได้ อย่างไรก็ต้องพูด ต่อมาข้าได้ยินว่าหากมิใช่เป็นเพราะคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ให้ท้ายขอทานเหล่านั้น ขอทานก็คงไม่ถูกบ่มเพาะให้หากินอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ หากยังให้ท้ายกันต่อไปเช่นนี้ เกรงว่าขอทานคงต้องเปลี่ยนอาชีพเป็นโจรปล้นชาวบ้านเสียแล้ว ใต้เท้านายอำเภอ เรื่องนี้ท่านต้องลงมาดูแลนะขอรับ หากท่านไม่ลงมาดูแลขอทานเหล่านี้คงยิ่งใหญ่ค้ำฟ้า!”
ดูเหมือนนายอำเภอจะไม่พอใจปากคอของหลีเช่ออย่างยิ่ง เขาตบโต๊ะดังปังอีกครั้ง “เวลานี้ข้าถามเจ้า เรื่องที่เจ้าๆ และคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ ปะ ไป๋…ไป๋ ทะเลาะกัน ไม่ใช่เรื่องจะจัดการกับขอทานในเมืองนี้อย่างไร!”
หลีเช่อ “การจัดการเรื่องราวมิใช่ดูจากเรื่องเล็กไปหาเรื่องใหญ่ จากผิวเผินไปสู่เบื้องลึกหรอกหรือ?”
นายอำเภอผู้นั้นมองหลีเช่อปราดหนึ่ง แล้วมองหลินชิงเวยและซินหรูที่อยู่ข้างหลังหลีเช่อ “ข้า ข้าไม่สนใจอันใดมากมาย ข้า ข้าเพียงถามพวกเจ้า อย่างไรเรื่องนี้ นี้…นี้ก็เป็นพวกเจ้าที่ทำไม่ถูกต้องกระมัง!”
หลีเช่อถามอย่างระมัดระวัง “หากพวกเราบอกว่าไม่ใช่…ใต้เท้า ท่านเชื่อหรือไม่?”
นายอำเภอขึงลูกนัยน์ตา “เจ
