ผู้อื่น? ระวังเถิด ข้าจะไปฟ้องร้องพวกเจ้าที่ศาลาว่าการ! ถึงเวลานั้นไม่เพียงแต่ต้องเข้าไปในคุก ยังต้องชดใช้เงินให้กับข้าด้วย!”
คนผู้นั้นสวมอาภรณ์สีแดงทั้งชุด ถูกล้อมจนมองไม่เห็น ทั้งๆ ที่เป็นเช่นนี้ยังคงอ้าปากด่าทอไม่หยุด
ซินหรูพูดคล้ายมองสิ่งใดออก “พี่สาว ท่านรู้สึกหรือไม่ว่าเสียงนี้คุ้นหูอยู่บ้างเจ้าคะ? สีของอาภรณ์นั้นก็คุ้นตายิ่งนัก”
หลินชิงเวยหรี่ตาลงแล้วยิ้มบนหน้า รอยยิ้มนั้นค่อยๆ กระจายไปทั่วใบหน้าของนางพร้อมกับริมฝีปากที่โค้งขึ้น “หลีเช่อ”
เสียงนี้ไม่ดังและไม่เบา แต่ดังไปถึงหูของชายในอาภรณ์สีแดงผู้นั้น แม้จะมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจน ทว่ากลับมองเห็นว่าเงาร่างด้านหลังของเขาชะงักงันเมื่อได้ยินเสียงของตน
มีความอบอุ่นเล็กน้อยในสายลมที่พัดเข้ามาจากชายคาเรือนที่อยู่ใต้แสงแดดเข้ามาในตรอก หลินชิงเวยจูงมือซินหรู ชายกระโปรงของทั้งสองคนปลิวพลิ้วไปตามแรงลมขณะยืนอยู่ที่นั่น
ใต้ชายคาเรือนในตรอกไม่ใกล้ไม่ไกล มีหญิงชราผมขาวโพลนนางหนึ่งนั่งอยู่ เบื้องหน้าของหญิงชราคือร้านขายของ นางขายดอกไม้และงานฝีมือเล็กน้อยของตน แม้ลักษณะของมันจะไม่ได้ใหม่นัก ทว่าฝีมือนับว่าประณีต
เพียงแต่ผู้คนที่เดินผ่านไปม
