ชิงเวยและซินหรูยังไม่ทันได้ตั้งตัว ขอทานพวกนี้ช่างแสดงละครเก่งเหลือเกิน แสดงท่าทีว่าตนนั้นน่าเวทนาอย่างที่สุด ท่าทางซุกกายขดตัวจนแทบจะเป็นก้อนกลมๆ นั้นดูแล้วคล้ายข ขอทานขึ้นมาสักสองส่วน
ยามนี้มีสตรีนางหนึ่งเดินผ่านมาทางนี้พอดี นางเห็นเหตุการณ์นี้จึงเดินย้อนกลับมา หลินชิงเวยช้อนตาขึ้นมองนาง เห็นนางอยู่ในอาภรณ์ฤดูวสันต์สีชมพูทั้งชุด หน้าตางดงามจับตา เป็ นดรุณีน้อยนางหนึ่ง ข้างกายยังมีผู้ติดตามอีกสองคน ทันทีที่เห็นก็รู้ว่าเป็นคุณหนูจากสกุลใหญ่
คุณหนูนางนั้นเห็นขอทานหลายคนคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลินชิงเวยด้วยท่าทางต่ำต้อยน่าเวทนาจึงชักสีหน้าใส่หลินชิงเวยทันที นางเดินผ่านร่างของหลินชิงเวยมาหยุดอยู่เบื้องหน้าขอทานหลาย ยคนนั้นแล้วให้เงินไปคนละก้อน ทั้งยังพูดจาอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ “ไม่เห็นหรือว่าพวกเขาน่าสงสารเพียงใด พวกเขายากจน ไม่มีบ้านให้กลับ คนที่เดินผ่านไปมาสละเงินเล็กน้อยให้พวกเขาแล้ว วจะเป็นอันใด เจ้าถึงกับให้พวกเขาคุกเข่าให้เจ้า” พูดแล้วก็หันหน้ามามองหลินชิงเวย “ข้าเห็นเจ้าสวมใส่อาภรณ์ไม่เลวทีเดียว คิดไม่ถึงว่าออกจากบ้านมาอยู่ข้างนอกจะใจคอคับแคบเช่นนี้ ม มิน่าเล่าเจ้าถึงได้มีรูปโฉมอัปลักษณ์เช่นนี้
