ดร้อนใจ แต่ซินหรูกลับตื่นตระหนก “พี่สาว ทำอย่างไรดีเจ้าคะ ดูเหมือนพวกเขาตามพวกเรามาตลอด”
หลินชิงเวยทำราวกับไม่ใส่ใจ “หาโรงเตี๊ยมก่อน คืนนี้ต้องหาที่พัก”
หลินชิงเวยไม่อนาทรร้อนใจ แต่ชัดเจนยิ่งนักว่าขอทานเหล่านั้นทนรอไม่ไหวแล้ว ขณะที่หลินชิงเวยและซินหรูกำลังจะเดินผ่านตรอกเล็กๆ ตรอกหนึ่ง ขอทานหลายคนนั้นพากันล้อมหลินชิงเวย และซินหรูเอาไว้
ขอทานผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้นว่า “แม่นาง พวกเราล้วนเป็นคนยากจน หากท่านมีเงินทองติดตัว ก็แบ่งปันมาสักหน่อยเถิด!”
หลินชิงเวยหรี่ตาลงแล้วหัวเราะออกมา “เงินพวกเราไม่มี แต่อย่างอื่นมีเล็กน้อย”
“อย่างอื่น ท่านมีสิ่งใด?”
ระหว่างที่พูดจาแววตาของหลินชิงเวยยังคงยิ้มแย้ม ทว่ากลับทำให้คนรู้สึกได้ถึงบรรยากาศของความน่าสะพรึงกลัว ต่อมาขอทานหลายคนนั้นมองเห็นสิ่งที่อยู่บนไหล่ของนางชัดเจนจึงได้แต่ถ ถอยร่นไปหลายก้าว
ชิงหลันกำลังขดตัวอยู่บนหัวไหล่ของหลินชิงเวย มันส่ายหัวไปมาพร้อมกับจับจ้องขอทานเหล่านั้น หลินชิงเวย “มัน พวกเจ้าต้องการหรือไม่?”
ขอทานไหนเลยจะกล้ารับคำ ขณะที่กำลังจะผละไปก็เห็นว่ามีคนเดินมาจากอีกด้านหนึ่ง ทุกอย่างกลับตาลปัตรทันที พวกเขาพากันคุกเข่าลงเบื้องหน้าหลินชิงเวย
หลิน
