เขาจะลงมือทำอะไร
เพียงแต่ขอทานสองคนนั้นยื่นถ้วยชามบิ่นๆ มาเบื้องหน้าหลินชิงเวย ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร
หลินชิงเวยเพียงเลิกคิ้วช้อนตาขึ้นมองขอทานสองคนนั้น เมื่อสักครู่เห็นใบหน้าด้านข้างของหลินชิงเวย ขอทานจึงไม่ทันได้สังเกตรอยแผลเป็นบนใบหน้าของนาง ยามนี้เมื่อพินิจพิจารณาอ อย่างละเอียดแล้ว เดิมควรเป็นแม่นางที่มีรูปโฉมงดงามนางหนึ่ง แต่กลับถูกทำลายโฉมเสียแล้ว ยามนี้สายตาของพวกเขาจึงเปลี่ยนไป
ขอทานเห็นหลินชิงเวยดูคล้ายไม่เข้าใจความหมายของการกระทำของพวกเขา จึงพูดขึ้นว่า “แม่นางเดินผ่านไปมา ให้เงินสองอีแปะไปกินข้าวเถิด ผู้น้อยไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว”
หลินชิงเวยมองประเมินพวกเขาขึ้นๆ ลงๆ ไม่เหมือนคนไม่ได้กินอะไรมาสองวันสักนิด อีกทั้งสายตานั้นหยิ่งยโสยิ่ง ไม่คล้ายขอทานแม้แต่น้อย แต่ดูเหมือนมาขูดรีดเงินกันดื้อๆ มากกว่า
หลินชิงเวยมองพวกเขาปราดหนึ่งแล้วดึงซินหรูอ้อมไปอีกทางหนึ่งโดยไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้า นางพูดเรียบๆ ว่า “ไม่มีเศษเงิน”
ไหนเลยจะคิดว่าพวกนางจะตกอยู่ในสภาพเช่นเดียวกับคนในเมืองนี้ เมื่อขอทานขอเงินไม่สำเร็จจึงถูกขอทานหลายคนตามติดจากถนนสายหนึ่งไปยังอีกสายหนึ่ง
หลินชิงเวยดูไม่เดือ
