จะหลบหลีกเป็นอันดับแรก จากนั้นขอทานเหล่านั้นไม่รู้ไปเอาความกล้าหาญมาจากที่ไหน ถึงกับตามติดไปตล ลอดทางไม่ยอมปล่อย สุดท้ายคนที่ถูกขอเงินอับจนปัญญาจึงไม่อาจไม่ส่ายหน้าพร้อมกับโยนเงินออกไปสองอีแปะ
เหตุการณ์เช่นนี้หลินชิงเวยเห็นเป็นครั้งแรก ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยใด ฐานะของขอทานล้วนต้อยต่ำ ไม่ต้องกล่าวถึงแคว้นต้าเซี่ย เมื่อก่อนหลินชิงเวยเคยเห็นขอทานถูกทุบตีทำร้ายร่างกายก กลางถนนก็ได้แต่ซุกกายขดกายหนี ไหนเลยจะเคยเห็นขอทานที่มีความกล้าหาญมาขอเงินจากผู้อื่นเช่นนี้? และไม่ถูกทุบตีอีกด้วย เป็นเรื่องแปลกประหลาดเรื่องหนึ่งทีเดียว
เมื่อมองไปบนใบหน้าของขอทานเหล่านั้น พวกเขากลับมีสีหน้าราวกับเป็นเรื่องสมเหตุสมผลดีอยู่แล้วที่ผู้ที่อ่อนแอกว่าจะต้องได้รับความเห็นใจและความเสียสละ มิน่าเล่าผู้คนจึงได้รู้สึกเ เอือมระอาเช่นนี้
เดิมทีหลินชิงเวยมิใช่คนชอบแส่เรื่องชาวบ้านนัก ขอเพียงไม่มายุ่งกับนาง นางย่อมปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปราวกับมองไม่เห็น แต่ทันทีที่ซินหรูพูดจบประโยค ขอทานที่อยู่อีกมุมหนึ่งดูเ เหมือนจะพุ่งเป้ามาที่พวกนางแล้วถือชามแหว่งๆ ชามหนึ่งเข้ามาขวางทางเดินของหลินชิงเวยและซินหรู
เวลานี้ยังเป็นเวลากลางวัน ย่อมไม่กลัวว่าพวก
