ไกลถึงเพียงนี้ ความอิสรเสรีอันใดก็เหมือนนกตัวเล็กที่กางปีกโบยบินอยู่บนท้องฟ้าอย่ างอิสระ ไม่ว่าจะไปถึงที่ไหนก็ปราศจากความกดดัน
เมืองคุนแห่งนี้ไม่ใหญ่นักจึงไม่อาจเปรียบเทียบกับเมืองหลวงได้ หลินชิงเวยมาถึงสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งแรกเช่นกัน ถนนหนทางไม่กว้างนัก แต่สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย บ้านเรือนสอง ข้างถนนเต็มไปด้วยความสงบสุข
สำหรับร้านค้าในตลาดย่อมไม่อาจคึกคักเท่าเมืองหลวง ผู้คนที่สัญจรไปมาดูบางตา ทว่านับตั้งแต่เดินเข้ามาในเมืองคุนไม่นาน หลินชิงเวยพบเห็นเหตุการณ์อย่างหนึ่ง
ชัดเจนว่าซินหรูก็เห็นแล้วเช่นกัน
ซินหรูกระซิบกระซาบถามหลินชิงเวย “พี่สาว เมืองคุนแห่งนี้ดูไม่แล้วไม่ได้ยากจนอันใด เหตุใดดูเหมือนมีขอทานมากมาย…” พวกนางเดินไปยังถนนอีกสายหนึ่ง ผ่านมุมถนนอีกด้านหนึ่งมีข ขอทานนั่งอยู่ที่นั่นเต็มไปหมด และมีขอทานไม่น้อยที่มาเดินขอเงินบนท้องถนน พวกเขาต่างสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์สภาพดีไร้รอยปะชุนแต่กลับมายื่นมือขอทาน คนเหล่านั้นเดินหลบไปหลีกมาแล้ว วจากไป ซินหรูพูดอีกว่า “และดูเหมือนคนในเมืองนี้กลัวขอทานเหล่านี้มากเจ้าค่ะ…”
หลินชิงเวยมองเห็นแล้วเช่นกัน ผู้คนที่เดินไปมาถูกขอทานขอเงิน พวกเขาล้วนเลือกที่
