คนประเภทนี้ให้น้อยลงเถิดเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยกล่าวอย่างเห็นขัน “ได้”
หลีเช่อได้ยินไม่ชัดเจนว่าซินหรูพูดอะไร เขานั่งกินอาหารอย่างเป็นจริงเป็นจัง
หลังอาหารมื้อเย็น พวกเขาร่ำสุรากันครู่หนึ่ง รออาหารย่อยไปพอสมควรแล้ว หลินชิงเวยจึงพาซินหรูไปแช่น้ำพุร้อน นี่เป็นครั้งแรกที่ซินหรูได้สัมผัสกับความสุขจากการแช่น้ำพุร้อน นาง งจึงลิงโลดอย่างยิ่ง อาจเป็นเพราะยามกลางวันเร่งเดินทางจนเหน็ดเหนื่อย ซินหรูแช่น้ำพุร้อนได้ไม่นานก็หลับไป หลินชิงเวยอุ้มนางไปนอนบนเตียงแล้วกลับมาแช่น้ำพุร้อนอีกพักหนึ่ง รอ อจนเหงื่อออกจึงลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า
แสงจันทร์ในคืนนี้งดงามยิ่งนัก หลินชิงเวยไม่รู้สึกง่วง นางจึงค่อยๆ เปิดประตูเดินออกไป
คฤหาสน์น้ำพุร้อนภายใต้แสงจันทร์ในค่ำคืนนี้ดูสงบยิ่ง เรือนด้านหน้าทั้งบริเวณถูกแสงจันทร์ครอบคลุมราวกับเป็นดินแดนของเทพเซียน
ปลาหลีในสระบัวเข้าสู่ภาวะหลับใหล จึงไม่เห็นพวกมันแหวกว่ายอยู่บนผิวน้ำ เป็ดยวนยางเป็นคู่ๆ ที่เห็นเมื่อกลางวันไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว
ทว่าหลินชิงเวยกลับมองเห็นคนผู้หนึ่งนั่งห้อยขาทั้งคู่ เงยหน้ามองแสงจันทร์อยู่ริมสระเพียงลำพัง หลีเช่อพูดขึ้นว่า “แสงจันทร์คือแสงสว่างจากบ้านเกิด”
“
